Liefdevolle aandacht

Liefdevolle aandacht

May you always do for others and let others do for you  – Bob Dylan, winnaar Nobelprijs voor de Literatuur 2016 In eerdere blogs schreef ik over het taboe rondom het erkennen dat je je eenzaam voelt of gevoelens van eenzaamheid kent. Maar is dat eigenlijk wel zo? We hebben een film opgenomen voor Achtzaam voor de Week tegen Eenzaamheid. In dit kader hebben we mensen op straat geïnterviewd over de onderwerpen ‘eenzaamheid’ en ‘achtzaamheid’. Op voorhand leek het me uitdagend om mensen te vinden die iets over eenzaamheid wilden zeggen voor de camera. Zeker over eenzaamheid die ze zelf ervaren of hebben ervaren. Tot mijn grote verbazing waren mensen zeer bereid om mee te werken, onze vragen te beantwoorden en zelfs om over hun persoonlijke ervaringen met eenzaamheid, te praten. Was mijn aanname dan toch wat voorbarig? Kort daarop sprak ik met twee moeders op school over eenzaamheid en één daarvan, een vrolijke sociale vrouw met een uitgebreide kennissenkring, was zo dapper om zachtjes te vertellen dat ze zich, af en toe, ook best eenzaam voelt. De reactie van haar vriendin hierop verlamde niet alleen haar maar ook het gesprek. ‘Wat? Jij? Met je 500 facebookvrienden? Ga toch weg!’. De intimiteit was in één keer verdwenen en had plaatsgemaakt voor een ongemakkelijke stilte waarin het onmogelijk leek nog terug te keren naar het onderwerp eenzaamheid. Ik voelde mij verstomd. Ik wilde zo graag uiten naar de moeder dat ik het zo dapper vond dat ze zich zo kwetsbaar op durfde te stellen. Brené Brown stelt in haar boek (en Tedtalk) ‘de kracht van kwetsbaarheid’ dat wanneer je een hechte verbintenis met iemand wil aangaan je geen andere keuze hebt dan je kwetsbaar op te stellen. Dat je iets van jezelf...
Week tegen eenzaamheid 2016 van start!

Week tegen eenzaamheid 2016 van start!

Vandaag start de landelijke Week tegen Eenzaamheid. Dat eenzaamheid in onze moderne samenleving een groot probleem is dat veel mensen treft weten we wellicht allemaal wel. Eén op de drie Nederlanders voelt zich alleen of eenzaam. Eén op de drie! Dat zijn dus heel wat mensen in jouw sportles of bij jou op kantoor. Bij jou in de straat of in de klas. Maar ook in je familie- en vriendenkring. Nederlanders van alle leeftijden. Helaas is het beeld van de vereenzaamde oudere die achter de geraniums zit weg te kwijnen hardnekkig. Ken jij mensen van je eigen leeftijd of jongeren die eenzaam zijn? Of misschien ben je zelf eenzaam? Weinig mensen lijken zich hierover uit te spreken. Het is moeilijk toe te geven dat je je eenzaam voelt. Maar waarom is dat eigenlijk? Misschien omdat het voelt als falen, als tekort schieten in deze wereld die extraverte sociale mensen op een troon zet? Of is het schaamte, omdat je denkt niet te voldoen in de huidige prestatiegerichte maatschappij? Het is echter een illusie te denken dat eenzaamheid extraverte sociale mensen of succesvolle mensen niet treft, ook zij kunnen zich alleen of eenzaam voelen. Ten eerste hoef je niet alleen te zijn om je eenzaam te voelen. Wellicht herken je het gevoel dat je je in een relatie soms eenzamer kan voelen dan zonder partner. En ook succesvol, bekend of beroemd zijn blijkt geen middel om eenzaamheid buiten de deur te houden. In het zomernummer van LINDA en in dit interview met de Volkskrant sprak schrijfster Saskia Noort openhartig over eenzaamheid en hoe succesvol zijn dit gevoel bij haar juist in...
Happy is the new rich – Van delen naar betekenen

Happy is the new rich – Van delen naar betekenen

Vorige maand schreef ik over de kracht en voldoening van delen. De deeleconomie is meer geworden dan het uitlenen van je grasmaaier of je hogedrukspuit, je komt ook in contact met andere mensen. Het is een manier om samen te komen, te delen, elkaar te helpen. Een manier om betekenis te geven aan je leven. Betekenis ‘purpose’ geven blijkt geluk te brengen en gelukkig zijn is het nieuwe goud, het nieuwe rijk zijn. Onze nieuwe definitie van welvaart. De vraag is: ‘Hoe kun je wezenlijke welvaart creëren?’ Hoe kun je welzijn, verbondenheid en geluk veroorzaken? Wat startte met het loslaten van bezit is nu een zoektocht naar betekenisgeving geworden. Hoe stel je niet je eigen gewin centraal, maar juist jouw betekenis voor de samenleving? Het blijkt niet alleen een trend op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Betekenis geven blijkt ook in het bedrijfsleven meer en meer een voorwaarde te zijn om voor zowel klanten als medewerkers aantrekkelijk te zijn en om succesvol te zijn. De Amerikaanse entrepreneur en futurist Aaron Hurst kondigde met de term ‘purpose economy’ een nieuwe revolutie binnen het bedrijfsleven aan; de zoektocht naar de betekenis van een bedrijf. Grondlegger van dit ondernemingsprincipe is het in New York gevestigde bedrijf Greyston Bakery. Zij bakken brownies voor Ben & Jerry’s. Hun werknemers zijn voormalige dealers, daklozen en prostituees uit de verpauperde omgeving, die zo de kans krijgen een nieuw leven op te bouwen. Hun credo is: ‘We don’t hire people to bake brownies, we bake brownies to hire people’. Stichting Achtzaam is in mijn ogen het schoolvoorbeeld van de ‘purpose economy’. Achtzaam is opgericht door twee bezielende ondernemers. Hun drijfveer: de verontwaardiging over waarom er zoveel (meer dan 3 miljoen)...
Samen een  ijsje delen

Samen een ijsje delen

Op deze warme zomerdag deelt mijn zoontje zijn raket met een vriendinnetje. Zij mag een paar likjes van het druipende ijsje. Het ontroert me. En het maakt me trots. Want een langverwacht ijsje delen als je 2 jaar bent is heel wat. Het is wat we onze kindjes bijbrengen: samen spelen, samen delen. We hechten veel belang aan delen maar het lijkt niet een gave die wij mensen van nature hebben meegekregen. En dat terwijl delen een steeds groter onderdeel van ons leven aan het worden is. In de generatie waartoe ik behoor wordt delen nog heel divers toegepast. Sommigen vrienden hebben nog een koophuis, een vast contract, twee auto’s, een abonnement op de krant en veel materieel bezit. Maar anderen zijn freelancer, verhuren hun huis regelmatig als ze tijd- en locatieonafhankelijk kunnen werken en zijn grootgebruikers van allerlei deelwebsites zoals Snappcar, Peerby of Blendle. Bezit, bv de auto, is lang een statussymbool geweest, maar is dat bij jongere generaties veel minder. Het delen en lenen, ook wel de ‘deeleconomie‘ genoemd, is gebaseerd op het idee dat je toegang hebt tot een product of dienst. En niet zozeer dat je het bezit. Onder de deeleconomie vallen naast het delen en lenen nog meer manieren om ‘bewust’ met spullen en diensten om te gaan zoals weggeven, ruilen en tweedehands (ver)kopen. En ook jij bent onbewust onderdeel van deze nieuwe economie. Veel meer dan je je wellicht beseft, want wie gebruikt er nou geen Marktplaats, Spotify of Airbnb? Of heeft weleens aan crowdfunding of co-creatie gedaan? De redenen voor het succes van deze deeleconomie zijn volgens mij divers. Naast het feit...
+100%-