Vergis je niet!

Vergis je niet!

Vanmorgen las ik een pakkend artikel in een bekende ochtendkrant; Het Nationaal Ouderenfonds heeft in het kader van aanpak van eenzaamheid iets nieuws ontwikkeld. Want wat bleek uit recent onderzoek dat zij hebben uitgevoerd? 63% van de 75-plussers heeft wel eens hulp nodig… Ruim een derde van hen vindt het moeilijk om anderen hulp te vragen. Om deze senioren tegemoet te komen, is Match ontwikkeld. Ouderen kunnen hun wensen bij hen kenbaar maken en het Nationaal Ouderenfonds zoekt daar de beste vrijwilliger bij. Het gaat niet alleen over incidentele kleine klusjes, maar ook over sociaal contact en gezelschap. Een prachtig initiatief natuurlijk. Geen twijfel over mogelijk. Zeker met de alsmaar groter wordende groep ouderen die door alle bezuinigen op zorg en wonen, langer thuis moeten wonen. Als het over eenzaamheid gaat, hebben we het vaak over ouderen. Maar jongvolwassenen voelen zich vaker eenzaam dan 55-plussers. Dat blijkt althans uit een onderzoek van een Britse organisatie. Daarin gaf bijna 90 procent van de ondervraagden van tussen de 18 en 34 jaar oud aan dat ze zich eenzaam voelen of hebben gevoeld. Van de 55-plussers was dat 70 procent. En, wat blijkt, het is niet het eerste onderzoek dat erop wijst dat jongeren eenzamer zijn dan ouderen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ook onder de Nederlandse jongeren een hele grote groep pure eenzaamheid kent. We kennen allemaal het succes van het woon- en zorgcentrum Humanitas in Deventer. Hier wonen zes studenten tussen 150 ouderen. Deze studenten zijn niet eenzaam, dat is niet de reden van het samenwonen met ouderen. In dit geval gaat het over het er...
Het bankje

Het bankje

Daar zit ze weer, de oudere mevrouw van verderop. Helemaal alleen zit ze op het bankje in het park. Het lijkt of ze geniet van het zonnetje en de stilte, maar schijn kan ook bedriegen. Ik zie haar schrikken als ik samen met de hond dichterbij kom. Ze draait haar hoofd weg en doet alsof ze mij niet ziet. Ik twijfel even, zal ik? Ach waarom niet denk ik dan. Van een vriendelijk woord is nog nooit iemand minder geworden. ‘Goedemorgen mevrouw’, hoor ik mezelf zeggen. De verandering in haar gezicht doet me smelten. Haar hele gezichtsuitdrukking verandert, een glimlach verschijnt op haar gelaat en haar houding wordt open. Ze groet me vriendelijk terug en lacht naar mijn hond. Ik loop verder en vraag me af of ik niet even een praatje met haar zal maken. Wat zal ze wel niet van me denken? Zit ze daar wel op te wachten? Waar moet ik het dan over hebben? Ik trek de stoute schoenen aan en keer om. Ik loop terug naar het bankje. Dan ziet ze mij weer. In eerste instantie schrikt ze. Ik reageer hierop en vraag of ik even mag komen zitten. Ze bevestigt en zegt meteen dat ik haar rollator ook even aan de kant kan zetten. Ik neem plaats en vraag of ze geniet van het zonnetje. Ze antwoordt dat ze dit zo een heerlijke dag vindt. Dan vraag ik haar of ze het oké vindt dat ik naast haar ga zitten. Ik leg meteen uit dat ik hier best even over twijfelde. Dat ik haar niet wil laten schrikken. En of ze zin heeft in een...
Oranje boven, leven de achtzaamheid!

Oranje boven, leven de achtzaamheid!

Mijn laatste blogs gingen allemaal over eenzaamheid. Een groot probleem in Nederland, gevoeld door veel mensen van verschillend pluimage en leeftijd. Deze keer wil ik je aandacht voor achtzaamheid, tenslotte is achtzaam gedrag meer dan alleen focus hebben op eenzaamheid. Achtzaam zijn betekent in mijn optiek dat je aandacht hebt voor de ander. Dat je iets extra’s doet voor de ander. Dat je vriendelijk bent. Iemand respectvol bejegend, beleefd bent, complimenten geeft en klaar staat voor een ander. Hier gaat de spreuk ‘kleine moeite, groot plezier’ absoluut op. Momenteel bezoek ik voor zakelijke afspraken veel verschillende locaties, als hotels, restaurants en zorginstellingen. Waar ik dan erg op let en gevoelig voor ben is de mate van het gastvrije gedrag. Misschien ook wel achtzaam gedrag; hoe word ik verwelkomd? Word ik aangekeken door degene die tegen mij praat? Word ik serieus genomen? Heb ik het gevoel dat ik zichtbaar ben? Juist dat laatste is zo belangrijk in een achtzame samenleving. Het is belangrijk dat je anderen ziet en dat anderen jou zien. Dat maakt meteen dat klein beetje extra doen, zoveel simpeler. Een deur openhouden, een goede morgen als je ergens binnenkomt, een hand geven. Het zijn slechts enkele voorbeelden van achtzaam gedrag en meteen van gastvrij gedrag. Achtzaam zijn kunnen we allemaal. Het is niet moeilijk of vraagt veel extra tijd. Zoals mijn zoon liet zien toen hij onlangs de apotheek bezocht. Terwijl hij zit te wachten komt er een oudere man binnen. Deze man laat merken dat hij even niet weet wat te doen. Een volle wachtruimte en mijn zoon van 18 jaar staat op, loopt naar de...
Je vertelt toch niet dat je vaak eenzaam bent….

Je vertelt toch niet dat je vaak eenzaam bent….

De socialmediakanalen staan er bol van. Vrolijke berichten, blije gezichten, groepen vrienden die het samen leuk hebben, een post over een leuke lunchafspraak en check-in voor een koffiemoment, opgepoetste foto’s van tieners die aandacht vragen op Instagram, Snapchat en zich wellicht blijer voordoen dan ze zich voelen. En ieder bericht altijd weer verpakt met een lach, stralend gezicht en veel positivisme. Voor velen is het uiterlijke schijn. Ze doen mee met de groep, het hoort er toch bij? En…je gaat toch niet vertellen dat je ook eenzaamheid kent? Dat je niet altijd zin hebt om mee te doen met al die hoera-verhalen. Dat je dan liever op jezelf bent, tegen welke prijs dan ook. Er zijn genoeg mensen die dit gevoel kennen. Maar wist je dat er duizenden kinderen, volwassenen en ouderen deze ‘gezelligheid van de groep’ niet kennen. Ze brengen dagen alleen door. Een praatje met de kassière in de supermarkt is dan het enige contactmoment van de dag. Thuis hebben ze vaak de televisie of radio aan, om op die manier toch geluid te hebben, alsof er iemand tegen ze praat. Dat is pure eenzaamheid. En realiseer je, het is dichterbij dan je denkt. In ieders omgeving woont minimaal één, en vaak meerdere personen die eenzaam zijn. Bij eenzaamheid denken we al snel aan ouderen die alleen achter de geraniums zitten. Helaas is het al jaren zo, dat het niet alleen deze groep ouderen betreft. Nee, eenzaamheid is inmiddels in alle geledingen van de samenleving aanwezig. Jong en oud, puber en huisvrouw, succesvol zakenman en gescheiden ouder. Ervoor uitkomen durven ze niet. Schaamtegevoel is erg groot. Want...
Samenleving = samen leven

Samenleving = samen leven

Op 8 december organiseerde Achtzaam een middag in Valkenburg (ZH), voor iedereen die betrokken is bij Achtzaam. Gastspreekster Mona Keijzer sloot de middag af met een hartverwarmend woordje over eenzaamheid, Achtzaam en haar persoonlijke drive iets te doen aan eenzaamheid. Ik weet een passage uit haar betoog nog haarfijn voor de geest te halen. Het heeft diepe indruk op mij gemaakt. Zo vertelde zij over een vrouw, die fulltime werkt en haar ziel en zaligheid in het werk stopt. Iedere maandagochtend als deze vrouw weer op het werk komt en ‘goedemorgen’ zegt tegen haar collega’s is haar stem helemaal krakerig, want ze heeft het hele weekend niemand gesproken. Poeh, dat komt binnen, want dit is pure eenzaamheid. Met de kerstdagen voor de deur en helemaal ondergedompeld in de feestelijke sfeer van lichtjes, kaarslicht en versierde huizen, denk ik regelmatig aan dit door Mona Keijzer geschetste voorbeeld van eenzaamheid. Haar verhaal betrof slechts een enkel voorbeeld. Maar met 5 miljoen eenzame mensen in Nederland kan ik me niet anders voorstellen als dat er veel meer van dit soort schrijnende voorbeelden zijn. Voorbeelden die levensecht zijn en dagelijks voorkomen. Eenzame mensen die ieder weekend, avond en feestdag in pure eenzaamheid en stilte doorbrengen. Natuurlijk is het extra waardevol als we juist tijdens de feestdagen stilstaan bij diegenen die alleen zijn. Mensen voor wie een Jumbo-reclame, Libelle-gezin of de gezelligste familie van Nederland slechts een droombeeld is. Die niet worden uitgenodigd voor een kerstbrunch, kerstlunch of kerstdiner. Die slechts met een zelfbereide maaltijd voor de televisie zitten, omdat het geluid van de televisie het minder stil maakt in huis. Wat we alleen niet...
+100%-