Depressie en eenzaamheid

Depressie en eenzaamheid

Deze week las ik het verhaal van Eleanor Crick op de nieuwssite van de NOS. Een prachtige jongedame van inmiddels 24 jaar die tot haar 14e een vrolijke puber was. Na en mede door het overlijden van haar moeder, in 2010, begon zij zich steeds somberder te voelen. Zij stortte zich op haar studie en raakte in een nog dieper dal. Door haar depressie voelde Eleanor zich heel eenzaam. Ze miste iemand om mee te praten en iemand die begreep hoe ze zich voelde. Mensen om haar heen merkten wel dat er wat aan de hand was, maar omdat ze er zelf nooit over sprak (uit schaamte), kwam daar verder niets uit. Uiteindelijk zocht Eleanor hulp bij een psycholoog en lukte het haar uit het dal te klimmen. Nieuwe campagne “Omgaan met depressie” Deze week is tevens de nieuwe campagne gestart van het ministerie van Volksgezondheid om depressies beter bespreekbaar te maken. Een op de twintig Nederlanders kampt met een depressie. Dat zijn er meer dan 800.000. Vooral vrouwen zijn er vatbaar voor, blijkt uit cijfers van het Trimbos Instituut. Ongeveer een kwart van de vrouwen (ruim 24 procent) heeft ooit in haar leven een depressie meegemaakt. Bij mannen ligt dat percentage lager, namelijk 13 procent. Naast het feit dat depressie in de meeste gevallen ook eenzaamheid veroorzaakt, hebben beide nog veel meer gemeen. Eenzaamheid is ook nog altijd een groot taboe en is – net als bij depressie – vooral onder jongeren kritisch. Vanwege de vele programma’s die we zien, denken de meeste mensen dat eenzaamheid iets is wat vooral onder ouderen een probleem is. In Nederland zijn net zoveel ouderen...
Week tegen eenzaamheid 2017

Week tegen eenzaamheid 2017

Week tegen eenzaamheid 2017, start van jouw lokale betrokkenheid Vandaag is de kick-off van de landelijke week tegen eenzaamheid (21 september t/m 1 oktober) een initiatief van Coalitie Erbij. Natuurlijk draagt ook Achtzaam haar steentje bij. Doe jij ook mee? Hier geldt zeker de leus: ‘kleine moeite, groot plezier’. Tijdens de ‘Week tegen eenzaamheid’ staat verdieping, verbinding en verduurzaming centraal. Door het organiseren van verschillende activiteiten wordt een ieder de kans geboden kennis te maken met andere aanwezigen, om te ontmoeten en contacten te leggen voor de nabije toekomst. Samen ben je niet alleen! Ik kan me voorstellen dat veel mensen niet de notie hebben van wat eenzaamheid met je doet. Het is een begrip dat de laatste twee jaar veelvuldig terugkomt in het nieuws. Gelukkig dat deze openheid er nu is en we zo meer begrip creëren voor mensen die wel degelijk eenzaamheid kennen. Het is een algemeen gegeven: 1 op de 3 personen kent eenzaamheid. En ja, dit komt voor in alle leeftijdsgroepen, helaas. Niet alleen de ouderen kennen eenzaamheid, ook jongeren, kinderen, succesvolle ondernemers, de hockeymoeder, de voetbalvader. Eenzaamheid is voor de buitenwereld onzichtbaar. Degene die eenzaam is, schaamt zich hiervoor en mijdt groepen mensen en speelt buiten de deur een spel. Eenzaamheid heeft gevolgen voor gezondheid, welbevinden en meedoen in de samenleving. Dat maakt eenzaamheid een urgent probleem. Zeker ook omdat eenzaamheid vroegtijdig overlijden kan veroorzaken. Eenzaamheid kan leiden tot depressie, lage weerstand en een verhoogd risico op hartklachten. Reden genoeg om hier samen iets aan te doen. En daar hebben wij jou bij nodig! Doe jij ook mee deze week? Maak een klein gebaar. Je...
Eenzaamheid aanpakken? Start dichtbij!

Eenzaamheid aanpakken? Start dichtbij!

Op deze foto sta ik met Coosje! Coosje is onze overbuurvrouw die – toen ik vanuit Amsterdam in Uithoorn kwam wonen 13 jaar geleden – nog samen was met haar man, met wie ze werkelijk alles deed. Ze reisden de hele wereld rond, op het laatst met een caravan. Bij hem kon ze al haar verhalen kwijt, want praten, dat kan ze! 🙂 Coosje’s man overleed geheel plotseling tijdens een vakantie 8 jaar geleden aan een hartaanval. Zonder kinderen en met familie op verre afstand was ze dus opeens op zichzelf aangewezen. Vanaf die tijd hebben wij altijd naar haar omgekeken. Ik meer vanuit de zorg- en luisterkant en etentjes bij ons thuis, mijn hubbie op zijn beurt helpt haar met dingen in en om het huis (zoals bijvoorbeeld de uitleg van haar iPhone(!)) en hij maakt vaak lange wandelingen met haar. Een paar jaar geleden besloot ik om me ook als vrijwilliger te ontfermen over een kwetsbare oudere hier in ons verzorgingshuis in het dorp. Tijdens het kennismakingsgesprek met de begeleidster vrijwilligers daar, probeerden ze me te koppelen aan twee etages, waar in totaal ca. 20 ouderen wonen. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte (ik had toch echt duidelijk gezegd dat ik 2 uur per week beschikbaar was), maar ze waren zo blij met extra handjes/aandacht, dat ze het toch probeerden. Uiteindelijk gaf ik aan dat ik toch echt voor kwaliteit wilde gaan, en zo kwam tante Nel op mijn pad. Een lieve mevrouw van 91. Helaas is tante Nel deze zomer overleden – alhoewel voor haar beter, ze wilde al heel lang niet meer. Ondanks...
Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen

Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen

‘Hoi mam, hoe gaat het met je? Hoe was je dag?’ Ik bel m’n hoogbejaarde moeder. Hoe is je dag als je 88 jaar bent, je bovenkamer wakker is maar het lichamelijk niet mee zit. Dan wordt je wereld steeds kleiner. In ons telefoongesprek passeren de dagelijkse dingen. Ze is gebeld door een vriendin, heeft de buurvrouw gesproken en de wijkverpleging is net geweest. Maar op anderen dagen spreekt of ziet ze niemand. En ze is ook weer gevallen in de tuin, bij het verpotten van een paar plantjes. ‘Kan dat ook al niet meer?’ vraagt ze zichzelf af. Ze heeft daar zo’n lol in en je moet jezelf toch ergens mee bezighouden om de dag door te komen. We wonen dicht bij elkaar en zien elkaar regelmatig. Hoe fijn ze dat ook vindt, het is geen remedie voor haar eenzaamheid. Mijn bezoek staat in schril contrast tot de leegte die het verlies van mijn vader heeft achtergelaten, het gemis aan goede gesprekken over muziek, kunst of het leven met vrienden omdat ze haar maar blijven ontvallen. Ook het deelnemen aan clubjes of het bezoeken van musea of concerten is door beperkte mobiliteit niet meer mogelijk. Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. En dat doet mij verdriet. Gelukkig is mijn moeder een sterke vrouw met een drive om door te gaan. Ze staat redelijk positief in het leven. De bloemen in de tuin, de bloesem in de pruimenboom en straks de vruchten, de krant, de iPad (beste koop van de eeuw voor bejaarden!!) en haar Facebookcontacten geven haar dag kleur. Ik ben zo blij dat ze er nog is...
Say hello, een manier van achtzaamheid!

Say hello, een manier van achtzaamheid!

Mijn dochter is blij om in de grote stad te wonen. Lekker anoniem en niemand die je aanstaart. Eigenlijk vind ik dat raar en kan ik het ook niet goed begrijpen. Ikzelf vind het namelijk fijn als ik door het dorp fiets of loop dat ik mensen gedag kan zeggen. Ook al ken ik ze niet of nauwelijks maar daarmee hen wel laat weten dat ik ze zie. Het is toch leuk om een lach op iemands gezicht te toveren. Ook al is het maar een klein voorzichtig verlegen lachje. Het kan voor de ander net de dag weer goed maken. Ik krijg zelf een prettig gevoel als een ander mij ziet en bij mij die lach op het gezicht tovert. Het kan mij enorm opbeuren, zeker als het tot dat moment een rot dag is geweest. Kent u het filmpje van dat snoepje waarbij een krantenverkoper en een hotelportier de voorbijkomende mensen begroeten.  De twee heren krijgen nauwelijks een blik terug. Een simpel ‘hallo’ kan er niet eens van af. Is dat zo moeilijk als iemand een deur voor je openhoudt om iets te zeggen? Met het aanbieden van het snoepje ‘say hello’ spreken de krantenverkoper en de portier de mensen aan. Misschien moet ik dat ook eens gaan doen. Ik ben zelf ook altijd verbaast als ik op het werk mensen in de gang tegen kom en ze nemen niet de moeite om iets te zeggen. Ik blijf het zelf stug volhouden. Wie ik ook tegenkom, collega, bewoner, bezoeker, leverancier, ik zeg altijd iets. Het zou toch de normaalste zaak van de wereld moeten zijn: say hello!...
+100%-