Eenzaamheid aanpakken? Start dichtbij!

Eenzaamheid aanpakken? Start dichtbij!

Op deze foto sta ik met Coosje! Coosje is onze overbuurvrouw die – toen ik vanuit Amsterdam in Uithoorn kwam wonen 13 jaar geleden – nog samen was met haar man, met wie ze werkelijk alles deed. Ze reisden de hele wereld rond, op het laatst met een caravan. Bij hem kon ze al haar verhalen kwijt, want praten, dat kan ze! 🙂 Coosje’s man overleed geheel plotseling tijdens een vakantie 8 jaar geleden aan een hartaanval. Zonder kinderen en met familie op verre afstand was ze dus opeens op zichzelf aangewezen. Vanaf die tijd hebben wij altijd naar haar omgekeken. Ik meer vanuit de zorg- en luisterkant en etentjes bij ons thuis, mijn hubbie op zijn beurt helpt haar met dingen in en om het huis (zoals bijvoorbeeld de uitleg van haar iPhone(!)) en hij maakt vaak lange wandelingen met haar. Een paar jaar geleden besloot ik om me ook als vrijwilliger te ontfermen over een kwetsbare oudere hier in ons verzorgingshuis in het dorp. Tijdens het kennismakingsgesprek met de begeleidster vrijwilligers daar, probeerden ze me te koppelen aan twee etages, waar in totaal ca. 20 ouderen wonen. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte (ik had toch echt duidelijk gezegd dat ik 2 uur per week beschikbaar was), maar ze waren zo blij met extra handjes/aandacht, dat ze het toch probeerden. Uiteindelijk gaf ik aan dat ik toch echt voor kwaliteit wilde gaan, en zo kwam tante Nel op mijn pad. Een lieve mevrouw van 91. Helaas is tante Nel deze zomer overleden – alhoewel voor haar beter, ze wilde al heel lang niet meer. Ondanks...
Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen

Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen

‘Hoi mam, hoe gaat het met je? Hoe was je dag?’ Ik bel m’n hoogbejaarde moeder. Hoe is je dag als je 88 jaar bent, je bovenkamer wakker is maar het lichamelijk niet mee zit. Dan wordt je wereld steeds kleiner. In ons telefoongesprek passeren de dagelijkse dingen. Ze is gebeld door een vriendin, heeft de buurvrouw gesproken en de wijkverpleging is net geweest. Maar op anderen dagen spreekt of ziet ze niemand. En ze is ook weer gevallen in de tuin, bij het verpotten van een paar plantjes. ‘Kan dat ook al niet meer?’ vraagt ze zichzelf af. Ze heeft daar zo’n lol in en je moet jezelf toch ergens mee bezighouden om de dag door te komen. We wonen dicht bij elkaar en zien elkaar regelmatig. Hoe fijn ze dat ook vindt, het is geen remedie voor haar eenzaamheid. Mijn bezoek staat in schril contrast tot de leegte die het verlies van mijn vader heeft achtergelaten, het gemis aan goede gesprekken over muziek, kunst of het leven met vrienden omdat ze haar maar blijven ontvallen. Ook het deelnemen aan clubjes of het bezoeken van musea of concerten is door beperkte mobiliteit niet meer mogelijk. Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. En dat doet mij verdriet. Gelukkig is mijn moeder een sterke vrouw met een drive om door te gaan. Ze staat redelijk positief in het leven. De bloemen in de tuin, de bloesem in de pruimenboom en straks de vruchten, de krant, de iPad (beste koop van de eeuw voor bejaarden!!) en haar Facebookcontacten geven haar dag kleur. Ik ben zo blij dat ze er nog is...
Say hello, een manier van achtzaamheid!

Say hello, een manier van achtzaamheid!

Mijn dochter is blij om in de grote stad te wonen. Lekker anoniem en niemand die je aanstaart. Eigenlijk vind ik dat raar en kan ik het ook niet goed begrijpen. Ikzelf vind het namelijk fijn als ik door het dorp fiets of loop dat ik mensen gedag kan zeggen. Ook al ken ik ze niet of nauwelijks maar daarmee hen wel laat weten dat ik ze zie. Het is toch leuk om een lach op iemands gezicht te toveren. Ook al is het maar een klein voorzichtig verlegen lachje. Het kan voor de ander net de dag weer goed maken. Ik krijg zelf een prettig gevoel als een ander mij ziet en bij mij die lach op het gezicht tovert. Het kan mij enorm opbeuren, zeker als het tot dat moment een rot dag is geweest. Kent u het filmpje van dat snoepje waarbij een krantenverkoper en een hotelportier de voorbijkomende mensen begroeten.  De twee heren krijgen nauwelijks een blik terug. Een simpel ‘hallo’ kan er niet eens van af. Is dat zo moeilijk als iemand een deur voor je openhoudt om iets te zeggen? Met het aanbieden van het snoepje ‘say hello’ spreken de krantenverkoper en de portier de mensen aan. Misschien moet ik dat ook eens gaan doen. Ik ben zelf ook altijd verbaast als ik op het werk mensen in de gang tegen kom en ze nemen niet de moeite om iets te zeggen. Ik blijf het zelf stug volhouden. Wie ik ook tegenkom, collega, bewoner, bezoeker, leverancier, ik zeg altijd iets. Het zou toch de normaalste zaak van de wereld moeten zijn: say hello!...
Eenzaamheid, een groot taboe…

Eenzaamheid, een groot taboe…

…en toch, 1 op de 3 Nederlanders (her)kent het! Dat eenzaamheid een groot taboe is weten wij inmiddels al sinds 2015, het jaar waarin wij – idealisten – dachten iets te kunnen doen om eenzaamheid aan te pakken. 1 miljoen eenzame ouderen… We richtten ons in het eerste jaar op ouderen, want in Nederland zijn er 1 miljoen ouderen die eenzaam zijn, dat is nogal wat! Bovendien heb ik altijd een zwak voor deze generatie gehad. Mijn relatie met mijn eigen oma en opa’s waren ook intens en ik zat in de bus vroeger ook altijd naast ouderen die graag een praatje met me maakten – ik trok dat blijkbaar aan en ik was begaan met de mooie gesprekken over vroeger. Ik wilde – net als vriendin/collega Mirjam zo graag iets maatschappelijks doen en met Stichting Achtzaam dachten we dat we, door het aanbieden van vrijwilligers (die we opleidden tot luister-maatjes), ouderen die eenzaam zijn of zich alleen voelen, konden helpen. We waren regelmatig op de radio en in de krant en spraken mensen aan op lokale markten. Op die markten heb ik genoeg mensen gesproken die in een 1-1 gesprek aangaven zich eenzaam of alleen te voelen. Helaas heb ik van deze mensen na zo’n gesprek nooit meer iets vernomen. Vanuit deze “maatschappelijke stage” van 2 jaar weten we dat eenzaamheid onder ouderen moeilijk aan te pakken is. Het is een generatie die vanuit gewoonte heeft geleerd om voor elkaar te zorgen. En daarom is het voor hen moeilijker te bevatten waarom hun eigen kinderen of omgeving dat niet kan. De acceptatie om dan “vrijwilligers” deze aandacht te...
+100%-