Zo verweven met elkaar

Zo verweven met elkaar

Ik zie mezelf zitten. Op de eerste rij aan het middenpad in de aula van het crematorium. Voorin de aula staat een eenvoudige kist met een prachtig bloemstuk waarin rode rozen zijn verwerkt. Het is mijn echtgenoot waarvan ik vandaag afscheid neem. Om mij heen mijn kinderen, verdere familie, goede vrienden, collega’s van mijn man en bekenden. Ondanks alle warmte en liefde om mij heen, voel ik mij eenzaam. Ik zie mezelf zitten en… gelukkig, wat ben ik blij dat dit bovenstaande maar een gedachtenspinsel is en absoluut geen waarheid. Mijn man is nog in levende lijve op deze wereld. Waarom dan deze gedachtenspinsel, zal je je afvragen? Ik probeer mij deze situatie namelijk voor te stellen omdat ik in gesprek was geraakt met een meneer. Hij zei mij: “Er waren zo veel lieve mensen aanwezig bij het afscheid van mijn vrouw. En toch… voelde ik mij eenzaam.” Hoe voelt dat, dat eenzaam zijn? Ik kan het me proberen voor te stellen, maar hoe het echt voelt weet ik niet. De man moest, ondanks het grote aantal aanwezige mensen bij het afscheid, alleen verder zonder zijn grote liefde. Natuurlijk mensen zorgen voor hem en bezoeken hem regelmatig, zo zei hij. “Maar niemand kan die plaats in nemen van mijn vrouw.” Aan een half woord, nee zelfs aan een halve blik hadden ze al genoeg om te weten wat de ander wilde gaan zeggen. Zo verweven met elkaar. De gedachte daaraan doet hem glimmen, maar toch loopt voorzichtig een traantje over zijn wang naar beneden. Een traan van verdriet maar ook van blijdschap. Hij is namelijk blij om bij dit gevoel stil te...
Verbinding van mens tot mens!

Verbinding van mens tot mens!

Donderdag 21 september: met een slag op een gong is de Week tegen Eenzaamheid geopend op het Nationaal Eenzaamheid Congres. Een mooi begin dat wel even door dreunt in de oren. Hopelijk ook het thema van het congres: de kunst van verbinding. De dagvoorzitter Cees Grimbergen zorgde daar zeker voor. Op een luchtige maar toch zeker serieuze manier verbond hij de verschillende verhalen aan elkaar door het stellen van scherpe vragen. Verbinding legde hij zeker door aan het eind van de middag aan trendwatcher Vincent Everts te vragen of de “oplossing” ligt in allerlei activiteiten óf in techniek. Een duidelijk antwoord: het is én én. En daardoor moest ik meteen denken aan het verhaal van Prof. dr. Anja Machielse dat ik in de trein had gelezen terwijl ik onderweg was naar het Congres. Zij beschrijft daarin haar contact met meneer S., een 73-jarige man die min of meer bij toeval aangetroffen wordt in zijn Rotterdamse woning. Hoe Anja langzaamaan meer en meer contact met deze man opbouwt. Een man die zich eigenlijk met niemand verbonden voelt: niet met het gezin waarin hij is opgegroeid, niet met de collega’s waarmee hij samenwerkte, niet met allerlei andere mensen om hem heen. Toch blijft Anja hem, in mijn ogen, trouw. Net zoals de ouderenwerker waarmee meneer S. contact heeft. Anja luistert naar zijn verhaal, naar zijn lévensverhaal: hoe hij is gekomen tot waar hij nu is, levend in een sociaal isolement. Ze is present, zoals dat met een mooi woord wordt genoemd. Niets oplossen. Meebewegen met een persoon. Niets verwachten. Bij iemand blijven. Een prachtig voorbeeld van verbinding, dat verder gaat dan activiteiten...
Samen werken aan een betere wereld

Samen werken aan een betere wereld

“Koffie drinken, niet op de werkvloer maar aan tafel.” Aan het woord is een man die als klusjesman veel over de vloer komt bij ouderen. Ik ontmoet hem tijdens een bijeenkomst van de gemeente Renkum. Hij neemt de tijd om koffie te drinken, daar waar hij aan het werk is. Gewoon rustig even kunnen praten met de oudere man of vrouw. Gewoon luisteren. Gewoon aandacht schenken aan het verhaal van die ander en zo die persoon verder kunnen helpen. Prachtig toch. Dat doet mij denken aan het feit dat jaren terug mijn schoonmoeder een laptop kocht. Ja, want ze wilde spelletjes spelen op de computer. Van die eenvoudige spelletjes als Tetris, Bubbel of een kaartspelletje. Ze kwam thuis met een veel te dure laptop. Later realiseerde ik me dat de verkoper helemaal niet heeft doorgevraagd over wat voor spelletjes zij, een vrouw van eind 70, dan wil spelen. Ze is tenslotte geen gamer! Luisteren, aandacht…, een gemiste kans voor de verkoper. En mijn schoonmoeder was te goede trouw. Terug naar die bijeenkomst van de gemeente. De gemeente heeft ondernemers uitgenodigd om in gesprek te gaan over hun bereidheid om een sociale bijdrage te leveren aan de gemeenschap. Dit in het kader van “Bewust wonen gericht op duurzaamheid, veiligheid en thuis”. Ondernemers komen door hun werk in aanraking met allerlei mensen die op zoek zijn naar wat voor hulp dan ook. Bijvoorbeeld die oudere man die de doe-het-zelf-zaak binnenloopt. Hij wil zijn woning aanpassen. De eigenaar van die winkel kan dan denken: lekker snel wat dingen verkopen aan die man, maar hij kan ook het gesprek aangaan en duidelijk krijgen...
+100%-