Zo verweven met elkaar

Zo verweven met elkaar

Ik zie mezelf zitten. Op de eerste rij aan het middenpad in de aula van het crematorium. Voorin de aula staat een eenvoudige kist met een prachtig bloemstuk waarin rode rozen zijn verwerkt. Het is mijn echtgenoot waarvan ik vandaag afscheid neem. Om mij heen mijn kinderen, verdere familie, goede vrienden, collega’s van mijn man en bekenden. Ondanks alle warmte en liefde om mij heen, voel ik mij eenzaam. Ik zie mezelf zitten en… gelukkig, wat ben ik blij dat dit bovenstaande maar een gedachtenspinsel is en absoluut geen waarheid. Mijn man is nog in levende lijve op deze wereld. Waarom dan deze gedachtenspinsel, zal je je afvragen? Ik probeer mij deze situatie namelijk voor te stellen omdat ik in gesprek was geraakt met een meneer. Hij zei mij: “Er waren zo veel lieve mensen aanwezig bij het afscheid van mijn vrouw. En toch… voelde ik mij eenzaam.” Hoe voelt dat, dat eenzaam zijn? Ik kan het me proberen voor te stellen, maar hoe het echt voelt weet ik niet. De man moest, ondanks het grote aantal aanwezige mensen bij het afscheid, alleen verder zonder zijn grote liefde. Natuurlijk mensen zorgen voor hem en bezoeken hem regelmatig, zo zei hij. “Maar niemand kan die plaats in nemen van mijn vrouw.” Aan een half woord, nee zelfs aan een halve blik hadden ze al genoeg om te weten wat de ander wilde gaan zeggen. Zo verweven met elkaar. De gedachte daaraan doet hem glimmen, maar toch loopt voorzichtig een traantje over zijn wang naar beneden. Een traan van verdriet maar ook van blijdschap. Hij is namelijk blij om bij dit gevoel stil te...
Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Sinds begin dit jaar ben ik bezig om een nieuw bedrijf op te zetten met mijn vriendin en compagnon Fleur. Zoals alle ondernemers, zeker startende, kunnen beamen gaat hier ongelofelijk veel tijd en energie in zitten. Dat is hartstikke leuk! En ik ben ook nog eens iemand die in de gelukkige positie verkeerd een man, kind, kat en veel vrienden en kennissen te hebben. Ik prijs mezelf daardoor enorm rijk. En toch merk ik dat het soms best een uitdaging is om de balans te vinden in het verdelen van mijn tijd. Ik wil namelijk niemand tekort doen en eigenlijk niets missen, maar ergens weet ik wel dat ik keuzes moet maken. We zijn soms zo druk bezig om het beste uit het leven te halen, dat we keuzestress krijgen. Volgens een recent onderzoek in Metro onder millenials wordt duidelijk dat 75% van de jongeren te maken heeft met burn-out klachten en er over denkt om een therapeut te bezoeken. Ze krijgen dagelijks zoveel impulsen op zich afgevuurd dat ze bijna geen schifting meer kunnen maken waardoor ze als het ware verlamd raken. En dit geldt heus niet alleen voor deze generatie. Is het een modern welvaartsverschijnsel? Ik denk het wel. Was vroeger dan alles beter? Ik denk het niet. Elke generatie heeft te kampen met eigen problemen. Ja, vroeger was er inderdaad meer sociale controle. Er was geen televisie, laat staan internet. Dus maakte je sneller een praatje met je buren en was je er voor je familie. Er was immers geen ander sociaal vangnet. Wil dat zeggen dat er geen eenzaamheid was? Natuurlijk was dat er wel! Er...
Verbinding van mens tot mens!

Verbinding van mens tot mens!

Donderdag 21 september: met een slag op een gong is de Week tegen Eenzaamheid geopend op het Nationaal Eenzaamheid Congres. Een mooi begin dat wel even door dreunt in de oren. Hopelijk ook het thema van het congres: de kunst van verbinding. De dagvoorzitter Cees Grimbergen zorgde daar zeker voor. Op een luchtige maar toch zeker serieuze manier verbond hij de verschillende verhalen aan elkaar door het stellen van scherpe vragen. Verbinding legde hij zeker door aan het eind van de middag aan trendwatcher Vincent Everts te vragen of de “oplossing” ligt in allerlei activiteiten óf in techniek. Een duidelijk antwoord: het is én én. En daardoor moest ik meteen denken aan het verhaal van Prof. dr. Anja Machielse dat ik in de trein had gelezen terwijl ik onderweg was naar het Congres. Zij beschrijft daarin haar contact met meneer S., een 73-jarige man die min of meer bij toeval aangetroffen wordt in zijn Rotterdamse woning. Hoe Anja langzaamaan meer en meer contact met deze man opbouwt. Een man die zich eigenlijk met niemand verbonden voelt: niet met het gezin waarin hij is opgegroeid, niet met de collega’s waarmee hij samenwerkte, niet met allerlei andere mensen om hem heen. Toch blijft Anja hem, in mijn ogen, trouw. Net zoals de ouderenwerker waarmee meneer S. contact heeft. Anja luistert naar zijn verhaal, naar zijn lévensverhaal: hoe hij is gekomen tot waar hij nu is, levend in een sociaal isolement. Ze is present, zoals dat met een mooi woord wordt genoemd. Niets oplossen. Meebewegen met een persoon. Niets verwachten. Bij iemand blijven. Een prachtig voorbeeld van verbinding, dat verder gaat dan activiteiten...
Week tegen eenzaamheid 2017

Week tegen eenzaamheid 2017

Week tegen eenzaamheid 2017, start van jouw lokale betrokkenheid Vandaag is de kick-off van de landelijke week tegen eenzaamheid (21 september t/m 1 oktober) een initiatief van Coalitie Erbij. Natuurlijk draagt ook Achtzaam haar steentje bij. Doe jij ook mee? Hier geldt zeker de leus: ‘kleine moeite, groot plezier’. Tijdens de ‘Week tegen eenzaamheid’ staat verdieping, verbinding en verduurzaming centraal. Door het organiseren van verschillende activiteiten wordt een ieder de kans geboden kennis te maken met andere aanwezigen, om te ontmoeten en contacten te leggen voor de nabije toekomst. Samen ben je niet alleen! Ik kan me voorstellen dat veel mensen niet de notie hebben van wat eenzaamheid met je doet. Het is een begrip dat de laatste twee jaar veelvuldig terugkomt in het nieuws. Gelukkig dat deze openheid er nu is en we zo meer begrip creëren voor mensen die wel degelijk eenzaamheid kennen. Het is een algemeen gegeven: 1 op de 3 personen kent eenzaamheid. En ja, dit komt voor in alle leeftijdsgroepen, helaas. Niet alleen de ouderen kennen eenzaamheid, ook jongeren, kinderen, succesvolle ondernemers, de hockeymoeder, de voetbalvader. Eenzaamheid is voor de buitenwereld onzichtbaar. Degene die eenzaam is, schaamt zich hiervoor en mijdt groepen mensen en speelt buiten de deur een spel. Eenzaamheid heeft gevolgen voor gezondheid, welbevinden en meedoen in de samenleving. Dat maakt eenzaamheid een urgent probleem. Zeker ook omdat eenzaamheid vroegtijdig overlijden kan veroorzaken. Eenzaamheid kan leiden tot depressie, lage weerstand en een verhoogd risico op hartklachten. Reden genoeg om hier samen iets aan te doen. En daar hebben wij jou bij nodig! Doe jij ook mee deze week? Maak een klein gebaar. Je...
Vergis je niet!

Vergis je niet!

Vanmorgen las ik een pakkend artikel in een bekende ochtendkrant; Het Nationaal Ouderenfonds heeft in het kader van aanpak van eenzaamheid iets nieuws ontwikkeld. Want wat bleek uit recent onderzoek dat zij hebben uitgevoerd? 63% van de 75-plussers heeft wel eens hulp nodig… Ruim een derde van hen vindt het moeilijk om anderen hulp te vragen. Om deze senioren tegemoet te komen, is Match ontwikkeld. Ouderen kunnen hun wensen bij hen kenbaar maken en het Nationaal Ouderenfonds zoekt daar de beste vrijwilliger bij. Het gaat niet alleen over incidentele kleine klusjes, maar ook over sociaal contact en gezelschap. Een prachtig initiatief natuurlijk. Geen twijfel over mogelijk. Zeker met de alsmaar groter wordende groep ouderen die door alle bezuinigen op zorg en wonen, langer thuis moeten wonen. Als het over eenzaamheid gaat, hebben we het vaak over ouderen. Maar jongvolwassenen voelen zich vaker eenzaam dan 55-plussers. Dat blijkt althans uit een onderzoek van een Britse organisatie. Daarin gaf bijna 90 procent van de ondervraagden van tussen de 18 en 34 jaar oud aan dat ze zich eenzaam voelen of hebben gevoeld. Van de 55-plussers was dat 70 procent. En, wat blijkt, het is niet het eerste onderzoek dat erop wijst dat jongeren eenzamer zijn dan ouderen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ook onder de Nederlandse jongeren een hele grote groep pure eenzaamheid kent. We kennen allemaal het succes van het woon- en zorgcentrum Humanitas in Deventer. Hier wonen zes studenten tussen 150 ouderen. Deze studenten zijn niet eenzaam, dat is niet de reden van het samenwonen met ouderen. In dit geval gaat het over het er...
Samen werken aan een betere wereld

Samen werken aan een betere wereld

“Koffie drinken, niet op de werkvloer maar aan tafel.” Aan het woord is een man die als klusjesman veel over de vloer komt bij ouderen. Ik ontmoet hem tijdens een bijeenkomst van de gemeente Renkum. Hij neemt de tijd om koffie te drinken, daar waar hij aan het werk is. Gewoon rustig even kunnen praten met de oudere man of vrouw. Gewoon luisteren. Gewoon aandacht schenken aan het verhaal van die ander en zo die persoon verder kunnen helpen. Prachtig toch. Dat doet mij denken aan het feit dat jaren terug mijn schoonmoeder een laptop kocht. Ja, want ze wilde spelletjes spelen op de computer. Van die eenvoudige spelletjes als Tetris, Bubbel of een kaartspelletje. Ze kwam thuis met een veel te dure laptop. Later realiseerde ik me dat de verkoper helemaal niet heeft doorgevraagd over wat voor spelletjes zij, een vrouw van eind 70, dan wil spelen. Ze is tenslotte geen gamer! Luisteren, aandacht…, een gemiste kans voor de verkoper. En mijn schoonmoeder was te goede trouw. Terug naar die bijeenkomst van de gemeente. De gemeente heeft ondernemers uitgenodigd om in gesprek te gaan over hun bereidheid om een sociale bijdrage te leveren aan de gemeenschap. Dit in het kader van “Bewust wonen gericht op duurzaamheid, veiligheid en thuis”. Ondernemers komen door hun werk in aanraking met allerlei mensen die op zoek zijn naar wat voor hulp dan ook. Bijvoorbeeld die oudere man die de doe-het-zelf-zaak binnenloopt. Hij wil zijn woning aanpassen. De eigenaar van die winkel kan dan denken: lekker snel wat dingen verkopen aan die man, maar hij kan ook het gesprek aangaan en duidelijk krijgen...
+100%-