Depressie en eenzaamheid

Depressie en eenzaamheid

Deze week las ik het verhaal van Eleanor Crick op de nieuwssite van de NOS. Een prachtige jongedame van inmiddels 24 jaar die tot haar 14e een vrolijke puber was. Na en mede door het overlijden van haar moeder, in 2010, begon zij zich steeds somberder te voelen. Zij stortte zich op haar studie en raakte in een nog dieper dal. Door haar depressie voelde Eleanor zich heel eenzaam. Ze miste iemand om mee te praten en iemand die begreep hoe ze zich voelde. Mensen om haar heen merkten wel dat er wat aan de hand was, maar omdat ze er zelf nooit over sprak (uit schaamte), kwam daar verder niets uit. Uiteindelijk zocht Eleanor hulp bij een psycholoog en lukte het haar uit het dal te klimmen. Nieuwe campagne “Omgaan met depressie” Deze week is tevens de nieuwe campagne gestart van het ministerie van Volksgezondheid om depressies beter bespreekbaar te maken. Een op de twintig Nederlanders kampt met een depressie. Dat zijn er meer dan 800.000. Vooral vrouwen zijn er vatbaar voor, blijkt uit cijfers van het Trimbos Instituut. Ongeveer een kwart van de vrouwen (ruim 24 procent) heeft ooit in haar leven een depressie meegemaakt. Bij mannen ligt dat percentage lager, namelijk 13 procent. Naast het feit dat depressie in de meeste gevallen ook eenzaamheid veroorzaakt, hebben beide nog veel meer gemeen. Eenzaamheid is ook nog altijd een groot taboe en is – net als bij depressie – vooral onder jongeren kritisch. Vanwege de vele programma’s die we zien, denken de meeste mensen dat eenzaamheid iets is wat vooral onder ouderen een probleem is. In Nederland zijn net zoveel ouderen...
Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Sinds vorig jaar ben ik bezig om een nieuw bedrijf op te zetten met mijn vriendin en compagnon Fleur. Zoals alle ondernemers, zeker startende, kunnen beamen gaat hier ongelofelijk veel tijd en energie in zitten. Dat is hartstikke leuk! En ik ben ook nog eens iemand die in de gelukkige positie verkeerd een man, kind, kat en veel vrienden en kennissen te hebben. Ik prijs mezelf daardoor enorm rijk. En toch merk ik dat het soms best een uitdaging is om de balans te vinden in het verdelen van mijn tijd. Ik wil namelijk niemand tekort doen en eigenlijk niets missen, maar ergens weet ik wel dat ik keuzes moet maken. We zijn soms zo druk bezig om het beste uit het leven te halen, dat we keuzestress krijgen. Volgens een recent onderzoek in Metro onder millenials wordt duidelijk dat 75% van de jongeren te maken heeft met burn-out klachten en er over denkt om een therapeut te bezoeken. Ze krijgen dagelijks zoveel impulsen op zich afgevuurd dat ze bijna geen schifting meer kunnen maken waardoor ze als het ware verlamd raken. En dit geldt heus niet alleen voor deze generatie. Is het een modern welvaartsverschijnsel? Ik denk het wel. Was vroeger dan alles beter? Ik denk het niet. Elke generatie heeft te kampen met eigen problemen. Ja, vroeger was er inderdaad meer sociale controle. Er was geen televisie, laat staan internet. Dus maakte je sneller een praatje met je buren en was je er voor je familie. Er was immers geen ander sociaal vangnet. Wil dat zeggen dat er geen eenzaamheid was? Natuurlijk was dat er wel! Er werd alleen...
Bewonderenswaardig geïnteresseerd

Bewonderenswaardig geïnteresseerd

“Blijf actief! Interesseer je in dingen; blíjf je interesseren in dingen. Dan is het leven zoveel waardevoller.” Dit staat in de tweet van de KBO-PCOB van 29 november waarin de uitspraak van Jan Terlouw wordt aangehaald. Hij roept op om bij het ouderen worden actief te blijven. Natuurlijk is het goed om als ouderen actief en midden in het leven te blijven staan. Maar als je nu niet meer actief mee kunt doen, omdat je gezondheid het niet meer toelaat… Is het dan afgelopen om een deel van de samenleving te zijn? Gelukkig niet, want ik moet meteen aan een dame van in de 90 denken. Deze vrouw komt al jaren maar heel af en toe het bed uit. Haar gezondheid maakt haar broos, maar wat is ze sterk. Wat toont zij een interesse. Ze weet precies welke studie en wat voor werk haar kleinkinderen doen. Ze zet af en toe vraagtekens bij hun doen en laten, maar beseft ook dat de tijden anders zijn dan toen zij zelf jong was. Ze vergeet geen enkele verjaardag en helpt haar dochter herinneren om een kaart namens haar te schrijven. En haar schoonzoon is weer druk aan het klussen in het huis. Ze staat volop in het leven, ook al is het vanuit haar bed. Ik heb bewondering voor haar, omdat ik ook andere situaties in het verpleeghuis zie. Echter als ik diezelfde dag van die tweet bij haar kom, schrik ik als ze zegt: “Ik begin mijn interesse te verliezen in alles wat om me heen gebeurt. Ik kan het allemaal niet meer onthouden”. Ze geeft aan zich regelmatig behoorlijk...
Alzheimer

Alzheimer

De stoomboot kwam voor ‘het huis’ aanmeren Ze had ze al gezien Sinterklaas met grote staf En een Piet of tien Ieder jaar zat ze te wachten Met haar stoel dicht tegen het raam Door alle kindersnoetjes Voelde ze zich dan even niet eenzaam   Zwaaien deed ze als een wilde De Sint had geen oog voor haar Wat gek, hij kende haar toch wel Na eenennegentig jaar… De verpleegkundige kwam binnen En vroeg of ze in haar broek had geplast Ze pakte haar lievelingspop En klemde die stevig vast   Oh, was het weer gebeurd Door alle spanning rondom de Sint Ze voelde zich op oude leeftijd Ineens weer een heel klein kind Verdrietig staarde ze naar buiten Daar ging de bonte stoet Ze ging haar schoen maar zetten Dan kwam het vast wel goed   Ze wuifde nog één keer Naar de menigte aan de kade En wenste morgen in haar schoen Op z’n minst een letter van...
Wat is eenzaamheid?

Wat is eenzaamheid?

Eenzaamheid, we lezen en horen er steeds vaker over in de media en toch is het iets ongrijpbaars. Vaak wordt gedacht dat het met name ouderen zijn die eenzaam zijn, maar er zijn net zoveel jongeren die hier onder lijden. 1 op de 3 Nederlanders van 19 jaar en ouder is eenzaam, dat zijn ruim 5 miljoen mensen, dat is veel. En ook kinderen kennen het gevoel. Wat is eenzaamheid nu eigenlijk, wat zijn de gevolgen en is er iets aan te doen? In een drieluik proberen we graag wat meer duidelijkheid op deze vragen te geven. Vandaag te beginnen bij de eerste vraag… Wat is eenzaamheid nu eigenlijk? Eenzaamheid ontstaat wanneer de relaties die mensen met anderen hebben, niet aan hun verwachtingen voldoen (Dijkstra, 2009) Het is dus een gevoel dat iemand ervaart, wanneer iemand zijn bestaande relaties afweegt tegen zijn eigen wensen of verwachtingen ten aanzien van die relaties. Dit verklaart ook het verschijnsel van sociaal geïsoleerde mensen die zich niet eenzaam voelen, of van mensen die een groot sociaal netwerk hebben en zich toch eenzaam voelen. Met andere woorden: de verwachtingen over en van relaties met anderen beïnvloeden eenzaamheid. Er zijn meerdere soorten eenzaamheid. De bekendste zijn: sociale eenzaamheid kan worden omschreven als een tekort en gemis van een breder sociaal netwerk (kwantiteit – men kent niet veel mensen); emotionele eenzaamheid betreft gevoelens verbonden aan het gemis van een intieme relatie (kwaliteit – men is met niemand écht verbonden). Het is belangrijk ons te realiseren dat eenzaamheid zich in iedere levensfase voor kan doen en dat in al die levensfasen zich omstandigheden kunnen voordoen die eenzaamheid,...
Zo verweven met elkaar

Zo verweven met elkaar

Ik zie mezelf zitten. Op de eerste rij aan het middenpad in de aula van het crematorium. Voorin de aula staat een eenvoudige kist met een prachtig bloemstuk waarin rode rozen zijn verwerkt. Het is mijn echtgenoot waarvan ik vandaag afscheid neem. Om mij heen mijn kinderen, verdere familie, goede vrienden, collega’s van mijn man en bekenden. Ondanks alle warmte en liefde om mij heen, voel ik mij eenzaam. Ik zie mezelf zitten en… gelukkig, wat ben ik blij dat dit bovenstaande maar een gedachtenspinsel is en absoluut geen waarheid. Mijn man is nog in levende lijve op deze wereld. Waarom dan deze gedachtenspinsel, zal je je afvragen? Ik probeer mij deze situatie namelijk voor te stellen omdat ik in gesprek was geraakt met een meneer. Hij zei mij: “Er waren zo veel lieve mensen aanwezig bij het afscheid van mijn vrouw. En toch… voelde ik mij eenzaam.” Hoe voelt dat, dat eenzaam zijn? Ik kan het me proberen voor te stellen, maar hoe het echt voelt weet ik niet. De man moest, ondanks het grote aantal aanwezige mensen bij het afscheid, alleen verder zonder zijn grote liefde. Natuurlijk mensen zorgen voor hem en bezoeken hem regelmatig, zo zei hij. “Maar niemand kan die plaats in nemen van mijn vrouw.” Aan een half woord, nee zelfs aan een halve blik hadden ze al genoeg om te weten wat de ander wilde gaan zeggen. Zo verweven met elkaar. De gedachte daaraan doet hem glimmen, maar toch loopt voorzichtig een traantje over zijn wang naar beneden. Een traan van verdriet maar ook van blijdschap. Hij is namelijk blij om bij dit gevoel stil te...
+100%-