Bewonderenswaardig geïnteresseerd

Bewonderenswaardig geïnteresseerd

“Blijf actief! Interesseer je in dingen; blíjf je interesseren in dingen. Dan is het leven zoveel waardevoller.” Dit staat in de tweet van de KBO-PCOB van 29 november waarin de uitspraak van Jan Terlouw wordt aangehaald. Hij roept op om bij het ouderen worden actief te blijven. Natuurlijk is het goed om als ouderen actief en midden in het leven te blijven staan. Maar als je nu niet meer actief mee kunt doen, omdat je gezondheid het niet meer toelaat… Is het dan afgelopen om een deel van de samenleving te zijn? Gelukkig niet, want ik moet meteen aan een dame van in de 90 denken. Deze vrouw komt al jaren maar heel af en toe het bed uit. Haar gezondheid maakt haar broos, maar wat is ze sterk. Wat toont zij een interesse. Ze weet precies welke studie en wat voor werk haar kleinkinderen doen. Ze zet af en toe vraagtekens bij hun doen en laten, maar beseft ook dat de tijden anders zijn dan toen zij zelf jong was. Ze vergeet geen enkele verjaardag en helpt haar dochter herinneren om een kaart namens haar te schrijven. En haar schoonzoon is weer druk aan het klussen in het huis. Ze staat volop in het leven, ook al is het vanuit haar bed. Ik heb bewondering voor haar, omdat ik ook andere situaties in het verpleeghuis zie. Echter als ik diezelfde dag van die tweet bij haar kom, schrik ik als ze zegt: “Ik begin mijn interesse te verliezen in alles wat om me heen gebeurt. Ik kan het allemaal niet meer onthouden”. Ze geeft aan zich regelmatig behoorlijk...
Alzheimer

Alzheimer

De stoomboot kwam voor ‘het huis’ aanmeren Ze had ze al gezien Sinterklaas met grote staf En een Piet of tien Ieder jaar zat ze te wachten Met haar stoel dicht tegen het raam Door alle kindersnoetjes Voelde ze zich dan even niet eenzaam   Zwaaien deed ze als een wilde De Sint had geen oog voor haar Wat gek, hij kende haar toch wel Na eenennegentig jaar… De verpleegkundige kwam binnen En vroeg of ze in haar broek had geplast Ze pakte haar lievelingspop En klemde die stevig vast   Oh, was het weer gebeurd Door alle spanning rondom de Sint Ze voelde zich op oude leeftijd Ineens weer een heel klein kind Verdrietig staarde ze naar buiten Daar ging de bonte stoet Ze ging haar schoen maar zetten Dan kwam het vast wel goed   Ze wuifde nog één keer Naar de menigte aan de kade En wenste morgen in haar schoen Op z’n minst een letter van...
Wat is eenzaamheid?

Wat is eenzaamheid?

Eenzaamheid, we lezen en horen er steeds vaker over in de media en toch is het iets ongrijpbaars. Vaak wordt gedacht dat het met name ouderen zijn die eenzaam zijn, maar er zijn net zoveel jongeren die hier onder lijden. 1 op de 3 Nederlanders van 19 jaar en ouder is eenzaam, dat zijn ruim 5 miljoen mensen, dat is veel. En ook kinderen kennen het gevoel. Wat is eenzaamheid nu eigenlijk, wat zijn de gevolgen en is er iets aan te doen? In een drieluik proberen we graag wat meer duidelijkheid op deze vragen te geven. Vandaag te beginnen bij de eerste vraag… Wat is eenzaamheid nu eigenlijk? Eenzaamheid ontstaat wanneer de relaties die mensen met anderen hebben, niet aan hun verwachtingen voldoen (Dijkstra, 2009) Het is dus een gevoel dat iemand ervaart, wanneer iemand zijn bestaande relaties afweegt tegen zijn eigen wensen of verwachtingen ten aanzien van die relaties. Dit verklaart ook het verschijnsel van sociaal geïsoleerde mensen die zich niet eenzaam voelen, of van mensen die een groot sociaal netwerk hebben en zich toch eenzaam voelen. Met andere woorden: de verwachtingen over en van relaties met anderen beïnvloeden eenzaamheid. Er zijn meerdere soorten eenzaamheid. De bekendste zijn: sociale eenzaamheid kan worden omschreven als een tekort en gemis van een breder sociaal netwerk (kwantiteit – men kent niet veel mensen); emotionele eenzaamheid betreft gevoelens verbonden aan het gemis van een intieme relatie (kwaliteit – men is met niemand écht verbonden). Het is belangrijk ons te realiseren dat eenzaamheid zich in iedere levensfase voor kan doen en dat in al die levensfasen zich omstandigheden kunnen voordoen die eenzaamheid,...
Zo verweven met elkaar

Zo verweven met elkaar

Ik zie mezelf zitten. Op de eerste rij aan het middenpad in de aula van het crematorium. Voorin de aula staat een eenvoudige kist met een prachtig bloemstuk waarin rode rozen zijn verwerkt. Het is mijn echtgenoot waarvan ik vandaag afscheid neem. Om mij heen mijn kinderen, verdere familie, goede vrienden, collega’s van mijn man en bekenden. Ondanks alle warmte en liefde om mij heen, voel ik mij eenzaam. Ik zie mezelf zitten en… gelukkig, wat ben ik blij dat dit bovenstaande maar een gedachtenspinsel is en absoluut geen waarheid. Mijn man is nog in levende lijve op deze wereld. Waarom dan deze gedachtenspinsel, zal je je afvragen? Ik probeer mij deze situatie namelijk voor te stellen omdat ik in gesprek was geraakt met een meneer. Hij zei mij: “Er waren zo veel lieve mensen aanwezig bij het afscheid van mijn vrouw. En toch… voelde ik mij eenzaam.” Hoe voelt dat, dat eenzaam zijn? Ik kan het me proberen voor te stellen, maar hoe het echt voelt weet ik niet. De man moest, ondanks het grote aantal aanwezige mensen bij het afscheid, alleen verder zonder zijn grote liefde. Natuurlijk mensen zorgen voor hem en bezoeken hem regelmatig, zo zei hij. “Maar niemand kan die plaats in nemen van mijn vrouw.” Aan een half woord, nee zelfs aan een halve blik hadden ze al genoeg om te weten wat de ander wilde gaan zeggen. Zo verweven met elkaar. De gedachte daaraan doet hem glimmen, maar toch loopt voorzichtig een traantje over zijn wang naar beneden. Een traan van verdriet maar ook van blijdschap. Hij is namelijk blij om bij dit gevoel stil te...
Verbinding van mens tot mens!

Verbinding van mens tot mens!

Donderdag 21 september: met een slag op een gong is de Week tegen Eenzaamheid geopend op het Nationaal Eenzaamheid Congres. Een mooi begin dat wel even door dreunt in de oren. Hopelijk ook het thema van het congres: de kunst van verbinding. De dagvoorzitter Cees Grimbergen zorgde daar zeker voor. Op een luchtige maar toch zeker serieuze manier verbond hij de verschillende verhalen aan elkaar door het stellen van scherpe vragen. Verbinding legde hij zeker door aan het eind van de middag aan trendwatcher Vincent Everts te vragen of de “oplossing” ligt in allerlei activiteiten óf in techniek. Een duidelijk antwoord: het is én én. En daardoor moest ik meteen denken aan het verhaal van Prof. dr. Anja Machielse dat ik in de trein had gelezen terwijl ik onderweg was naar het Congres. Zij beschrijft daarin haar contact met meneer S., een 73-jarige man die min of meer bij toeval aangetroffen wordt in zijn Rotterdamse woning. Hoe Anja langzaamaan meer en meer contact met deze man opbouwt. Een man die zich eigenlijk met niemand verbonden voelt: niet met het gezin waarin hij is opgegroeid, niet met de collega’s waarmee hij samenwerkte, niet met allerlei andere mensen om hem heen. Toch blijft Anja hem, in mijn ogen, trouw. Net zoals de ouderenwerker waarmee meneer S. contact heeft. Anja luistert naar zijn verhaal, naar zijn lévensverhaal: hoe hij is gekomen tot waar hij nu is, levend in een sociaal isolement. Ze is present, zoals dat met een mooi woord wordt genoemd. Niets oplossen. Meebewegen met een persoon. Niets verwachten. Bij iemand blijven. Een prachtig voorbeeld van verbinding, dat verder gaat dan activiteiten...
Week tegen eenzaamheid 2017

Week tegen eenzaamheid 2017

Week tegen eenzaamheid 2017, start van jouw lokale betrokkenheid Vandaag is de kick-off van de landelijke week tegen eenzaamheid (21 september t/m 1 oktober) een initiatief van Coalitie Erbij. Natuurlijk draagt ook Achtzaam haar steentje bij. Doe jij ook mee? Hier geldt zeker de leus: ‘kleine moeite, groot plezier’. Tijdens de ‘Week tegen eenzaamheid’ staat verdieping, verbinding en verduurzaming centraal. Door het organiseren van verschillende activiteiten wordt een ieder de kans geboden kennis te maken met andere aanwezigen, om te ontmoeten en contacten te leggen voor de nabije toekomst. Samen ben je niet alleen! Ik kan me voorstellen dat veel mensen niet de notie hebben van wat eenzaamheid met je doet. Het is een begrip dat de laatste twee jaar veelvuldig terugkomt in het nieuws. Gelukkig dat deze openheid er nu is en we zo meer begrip creëren voor mensen die wel degelijk eenzaamheid kennen. Het is een algemeen gegeven: 1 op de 3 personen kent eenzaamheid. En ja, dit komt voor in alle leeftijdsgroepen, helaas. Niet alleen de ouderen kennen eenzaamheid, ook jongeren, kinderen, succesvolle ondernemers, de hockeymoeder, de voetbalvader. Eenzaamheid is voor de buitenwereld onzichtbaar. Degene die eenzaam is, schaamt zich hiervoor en mijdt groepen mensen en speelt buiten de deur een spel. Eenzaamheid heeft gevolgen voor gezondheid, welbevinden en meedoen in de samenleving. Dat maakt eenzaamheid een urgent probleem. Zeker ook omdat eenzaamheid vroegtijdig overlijden kan veroorzaken. Eenzaamheid kan leiden tot depressie, lage weerstand en een verhoogd risico op hartklachten. Reden genoeg om hier samen iets aan te doen. En daar hebben wij jou bij nodig! Doe jij ook mee deze week? Maak een klein gebaar. Je...
+100%-