Bingo!

Bingo!

Hier in het dorp vindt regelmatig een bingo in het dorpshuis plaats. Mensen die bij elkaar komen, om op het roepen van het getal op het balletje, weer een cijfer van hun kaart weg te strepen. Gezelligheid alom met een eenvoudig spelletje, waar een praatje gemaakt wordt, een grapje hier en daar, een drankje erbij en iets om te knabbelen. Contacten opdoen in een ongedwongen sfeer in een buurthuis. Fantastisch toch! Deze situatie staat in schril contrast met de reclame die ik de laatste tijd op tv voorbij zie komen. Ook daar mensen aan tafels, met een serieus gezicht en een pen of fiches in de aanslag om de cijfers weg te ‘strepen’. Helaas is degene die de balletjes leest niet te verstaan. Of een grote liggende hond onder tafel komt overeind en stoot de fiches van de kaarten. De volgende scene is dat de persoon in de eigen huiskamer zit op een luie stoel. Op schoot ligt de laptop waarmee bingo op het internet wordt gespeeld. Is dat de toekomst: iedereen achter zijn eigen computer kijkend naar een schermpje waar de cijfers voorbij rollen? Hopelijk toch niet. Mensen moeten er juist toch op uit en deelnemen aan activiteiten om te zorgen dat zij niet vereenzamen. Dat is wat de organisaties verenigd in de Coalitie Erbij promoten. Daarom hoop ik van harte dat er in buurthuizen en op andere plekken bingo gespeeld blijft worden of welk ander spel ook. Dat er met enthousiasme wordt gestreept en gedaan. Dat de winnaar een leuk klein prijsje in ontvangst mag nemen. Dat er tijdens en na het spel aandacht is voor elkaar....
Eenzaamheid wordt een steeds groter probleem

Eenzaamheid wordt een steeds groter probleem

Iedereen voelt zich wel eens eenzaam, maar het wordt een echt probleem als dit structureel gaat worden. ‘Eenzaamheid is het subjectief ervaren van een onplezierig en ontoelaatbaar gemis aan bepaalde sociale relaties.’ In dit citaat van professor De Jong Gierveld komt al naar voren dat eenzaamheid voor iedereen anders is. De een heeft een groter sociaal netwerk nodig dan de ander. Maar bij iedereen gaat eenzaamheid gepaard met negatieve gevoelens van zinloosheid, angst, verdriet en leegte. Dat kan leiden tot psychische en lichamelijke klachten. Afnemende mobiliteit kan tot eenzaamheid leiden Als mensen minder mobiel worden, door bijvoorbeeld leeftijd, ziekte of een ongeluk, ligt eenzaamheid al snel op de loer. Hoewel alleen zijn niet hetzelfde is al eenzaamheid is het risico op eenzaamheid groter als er plotseling veel minder sociale contacten zijn dan vroeger. Vaak is een mindere mobiliteit niet nodig. Rollator zorgt voor meer mobiliteit Een rollator kan al een enorm verschil maken, omdat het iemand weer de zekerheid kan geven om de straat op te gaan en bezoeken af te leggen die eerder niet meer plaatsvonden. Met behulp van een rollator kun je langere afstanden afleggen als je minder mobiel bent geworden. Bovendien ga je zelfverzekerder de straat op, omdat je beschikt over een handig steuntje. Scootmobiel kan eenzaamheid verminderen Als de mobiliteit dusdanig is afgenomen dat een rollator niet voldoende is grotere afstanden af te leggen, kan een scootmobiel misschien de oplossing zijn. Zowel voor een rollator als een scootmobiel bestaat de mogelijkheid om onder voorwaarden een financiële tegemoetkoming te krijgen. Hoewel het gevoel van eenzaamheid een subjectief gegeven is, bestaat er geen twijfel over het feit...
Zonder vrienden door het leven

Zonder vrienden door het leven

Veel langdurige zieke mensen of mensen met een zieke partner hebben weinig sociaal contact en raken sociaal geïsoleerd. Het ergste voor hen is het voortdurend alleen zijn. Er komt zo goed als niemand langs, behalve de thuishulp en af en toe misschien iemand van de familie. Als je langdurig ziek bent of een drukke mantelzorger bent, val je soms buiten de maatschappij, als je niet goed voor je zelf en/of het onderhouden van contacten zorgt. Maar ook na een overlijden of een scheiding zie je vaak de vrienden die je gezamenlijk met je partner had niet meer. Of als je beste vriendin verhuisd is, kan er een leegte ontstaan in je leven. Alle kleine en grote veranderingen in je leven, verstoren je normale patroon. Eenzaamheid wordt dan vaak de realiteit. Eenzaamheid is een situatie, en is dus op zich niet negatief. Toch wordt eenzaamheid vaak als iets negatiefs gezien. Eenzaamheid wil alleen maar zeggen dat je weinig contacten hebt. Als je dat echt wilt, kan je die situatie veranderen. Je kunt of zélf aan de slag gaan en die eenzaamheid aanpakken, of afhankelijk zijn en blijven van de gunsten en aandacht van anderen. Aanpakken van eenzaamheid is misschien lastig, maar lastig is niet onmogelijk. Hoe pak ik die eenzaamheid dan aan? In het wilde weg contacten aangaan omdat je denkt dat je daarmee je eenzaamheid oplost, is een vergissing. Het is een illusie te denken dat je weer midden in het leven komt te staan als je zo maar op de bonnefooi gaat netwerken. Wat dan wel? Voor je nieuwe contacten aangaat, is het allereerst belangrijk om voor jezelf te...
Ik hou nog net zo veel van hem als toen…

Ik hou nog net zo veel van hem als toen…

Met een zucht ploft ze op de bank naast me neer en steekt meteen van wal. “Ik wist niet dat je in een huwelijk zo eenzaam kunt zijn, zeg. Dan zijn we al jaren getrouwd en toch… ik kan hem wel achter het behang plakken. Hij luistert helemaal niet naar me. Als ik wat vertel blijft hij maar op zijn schermpje kijken of hij begint midden in mijn verhaal ineens over heel iets anders of loopt zelfs gewoon weg.  Je zou hem toch! Goh, wat voel ik me er alleen voor staan.” Zo gaat de waterval van woorden nog even verder en verder en verder. Het zit haar hoog en ik, ik zit alleen maar naast haar, zeg niets en luister alleen maar. Wat maakt het dat mensen in hun huwelijk op een bepaald moment zo tegen over elkaar staan. Ook al zitten ze naast elkaar op de bank, ze zijn mijlen ver uit elkaar. Bij het uitspreken van de trouwbelofte stonden ze naast elkaar in het gemeentehuis en misschien ook wel in de kerk. In goede en kwade dagen zouden ze er zijn voor elkaar. Waar zijn ze elkaar verloren? Waar zijn hun paden een andere kant op gelopen? Een huwelijk, maar elke andere relatie ook, vraagt er om onderhouden te worden. Af en toe moet en mag het zelfs knallen. Liefhebben betekent namelijk dat je niet alles wat verkeerd is met de mantel der liefde toedekt. Juist de confrontatie aangaan vanuit liefde, breekt het donkere wolkendek weer open. Er kan dan weer zonlicht schijnen. Ze staat op en draait zich nog even naar mij om en zegt...
Niet alleen doen, maar ook gezien en gehoord worden!

Niet alleen doen, maar ook gezien en gehoord worden!

De gemeenteraadsverkiezingen zijn al weer een paar weken achter de rug. Op moment van schrijven wordt binnen mijn eigen gemeente bekend welke partijen met elkaar het gesprek aangaan om een nieuwe coalitie te vormen. Juist die partij die in de campagne uitspraken deed over de aanpak van eenzaamheid mag niet meepraten. Dat vind ik aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant heb ik ook mijn twijfels hoe deze partij, en misschien ook wel de andere partijen, over het thema eenzaamheid denkt. Tijdens het verkiezingsdebat, hier in het dorp, is één van de zeven stellingen over ‘ouderen en eenzaamheid’. Juist deze partij mag de aftrap maken en waar gaat het dan vooral om? Juist, … het organiseren van allerlei activiteiten. Sorry, maar dan trekken mijn tenen toch krom. Natuurlijk is het goed dat er van alles en nog wat wordt georganiseerd. Natuurlijk is het goed dat er plekken zijn waar mensen elkaar kunnen treffen. Natuurlijk is het goed dat we zorgen dat mensen met elkaar in contact komen. Eenzaamheid heeft echter niet alleen te maken met het gebrek aan contact. Zeker voor een deel van de mensen met eenzaamheidsgevoelens is dat wel het geval. Eenzaamheid heeft evengoed te maken met een ontbreken aan een oprecht en werkelijke aandachtig contact tussen mensen. Dus niet alleen maar ‘ach een aai over de bol, en dan gaan we wat leuks doen’. Als die aai over de bol staat voor een echt luisteren en zien van die ander, oké, dan kan ik daarin mee gaan. Maar als het is dat het gevoel van eenzaamheid wordt weggestreken en weggewuifd, dan gaat er...
Hulp vragen…

Hulp vragen…

Griep! Het heerst zullen we maar zeggen. Normaal gesproken fiets ik er altijd tussendoor, maar deze keer heeft het mij ook te pakken. Het ene moment breekt het zweet me uit en het andere moment weer lig ik onder twee dekbedden te bibberen van de kou. Met sokken en een extra shirt aan het bed in om toch maar wat te slapen. Echt honger heb ik niet, maar probeer toch maar steeds iets te eten en genoeg te drinken. Gelukkig zijn de zoons bereid om het koken op zich te nemen en word ik goed in de gaten gehouden door mijn echtgenoot. Al bibberend in bed, bedenk ik me wel: wat als ik nu helemaal alleen zou zijn? Geen kinderen of echtgenoot die me helpen, geen contact met de buren, geen familie, geen vriend of vriendin… Hoe zorg ik er dan voor dat er toch wat eten in de koelkast staat en dat het drinken wordt aangevuld? Kleed ik me dan goed aan en ga ik toch richting de supermarkt? Of zou ik dan toch bij de buren durven aankloppen om wat steun te vragen of… Gek, dat dit soort gedachtes dan bij je opkomen. Blijkbaar dringt het besef pas door als het moment daar is. Zo las ik het verslag van een eenzaam uitvaart, waar een buurman toch durfde aankloppen bij zijn buurvrouw. Hij was ernstig ziek en moest naar het ziekenhuis. Zij heeft hem ondersteunt tot aan zijn dood, een aantal dagen later. Nee, ze had nooit eerder contact gehad met hem, zei ze. Toch mooi dat dit korte intensieve contact kon ontstaan. Hij durfde te vragen in al zijn kwetsbaarheid. Zij durfde ja te zeggen! Ik trek nog maar de deken...
+100%-