Ik hou nog net zo veel van hem als toen…

Ik hou nog net zo veel van hem als toen…

Met een zucht ploft ze op de bank naast me neer en steekt meteen van wal. “Ik wist niet dat je in een huwelijk zo eenzaam kunt zijn, zeg. Dan zijn we al jaren getrouwd en toch… ik kan hem wel achter het behang plakken. Hij luistert helemaal niet naar me. Als ik wat vertel blijft hij maar op zijn schermpje kijken of hij begint midden in mijn verhaal ineens over heel iets anders of loopt zelfs gewoon weg.  Je zou hem toch! Goh, wat voel ik me er alleen voor staan.” Zo gaat de waterval van woorden nog even verder en verder en verder. Het zit haar hoog en ik, ik zit alleen maar naast haar, zeg niets en luister alleen maar. Wat maakt het dat mensen in hun huwelijk op een bepaald moment zo tegen over elkaar staan. Ook al zitten ze naast elkaar op de bank, ze zijn mijlen ver uit elkaar. Bij het uitspreken van de trouwbelofte stonden ze naast elkaar in het gemeentehuis en misschien ook wel in de kerk. In goede en kwade dagen zouden ze er zijn voor elkaar. Waar zijn ze elkaar verloren? Waar zijn hun paden een andere kant op gelopen? Een huwelijk, maar elke andere relatie ook, vraagt er om onderhouden te worden. Af en toe moet en mag het zelfs knallen. Liefhebben betekent namelijk dat je niet alles wat verkeerd is met de mantel der liefde toedekt. Juist de confrontatie aangaan vanuit liefde, breekt het donkere wolkendek weer open. Er kan dan weer zonlicht schijnen. Ze staat op en draait zich nog even naar mij om en zegt...
Niet alleen doen, maar ook gezien en gehoord worden!

Niet alleen doen, maar ook gezien en gehoord worden!

De gemeenteraadsverkiezingen zijn al weer een paar weken achter de rug. Op moment van schrijven wordt binnen mijn eigen gemeente bekend welke partijen met elkaar het gesprek aangaan om een nieuwe coalitie te vormen. Juist die partij die in de campagne uitspraken deed over de aanpak van eenzaamheid mag niet meepraten. Dat vind ik aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant heb ik ook mijn twijfels hoe deze partij, en misschien ook wel de andere partijen, over het thema eenzaamheid denkt. Tijdens het verkiezingsdebat, hier in het dorp, is één van de zeven stellingen over ‘ouderen en eenzaamheid’. Juist deze partij mag de aftrap maken en waar gaat het dan vooral om? Juist, … het organiseren van allerlei activiteiten. Sorry, maar dan trekken mijn tenen toch krom. Natuurlijk is het goed dat er van alles en nog wat wordt georganiseerd. Natuurlijk is het goed dat er plekken zijn waar mensen elkaar kunnen treffen. Natuurlijk is het goed dat we zorgen dat mensen met elkaar in contact komen. Eenzaamheid heeft echter niet alleen te maken met het gebrek aan contact. Zeker voor een deel van de mensen met eenzaamheidsgevoelens is dat wel het geval. Eenzaamheid heeft evengoed te maken met een ontbreken aan een oprecht en werkelijke aandachtig contact tussen mensen. Dus niet alleen maar ‘ach een aai over de bol, en dan gaan we wat leuks doen’. Als die aai over de bol staat voor een echt luisteren en zien van die ander, oké, dan kan ik daarin mee gaan. Maar als het is dat het gevoel van eenzaamheid wordt weggestreken en weggewuifd, dan gaat er...
Hulp vragen…

Hulp vragen…

Griep! Het heerst zullen we maar zeggen. Normaal gesproken fiets ik er altijd tussendoor, maar deze keer heeft het mij ook te pakken. Het ene moment breekt het zweet me uit en het andere moment weer lig ik onder twee dekbedden te bibberen van de kou. Met sokken en een extra shirt aan het bed in om toch maar wat te slapen. Echt honger heb ik niet, maar probeer toch maar steeds iets te eten en genoeg te drinken. Gelukkig zijn de zoons bereid om het koken op zich te nemen en word ik goed in de gaten gehouden door mijn echtgenoot. Al bibberend in bed, bedenk ik me wel: wat als ik nu helemaal alleen zou zijn? Geen kinderen of echtgenoot die me helpen, geen contact met de buren, geen familie, geen vriend of vriendin… Hoe zorg ik er dan voor dat er toch wat eten in de koelkast staat en dat het drinken wordt aangevuld? Kleed ik me dan goed aan en ga ik toch richting de supermarkt? Of zou ik dan toch bij de buren durven aankloppen om wat steun te vragen of… Gek, dat dit soort gedachtes dan bij je opkomen. Blijkbaar dringt het besef pas door als het moment daar is. Zo las ik het verslag van een eenzaam uitvaart, waar een buurman toch durfde aankloppen bij zijn buurvrouw. Hij was ernstig ziek en moest naar het ziekenhuis. Zij heeft hem ondersteunt tot aan zijn dood, een aantal dagen later. Nee, ze had nooit eerder contact gehad met hem, zei ze. Toch mooi dat dit korte intensieve contact kon ontstaan. Hij durfde te vragen in al zijn kwetsbaarheid. Zij durfde ja te zeggen! Ik trek nog maar de deken...
Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Sinds vorig jaar ben ik bezig om een nieuw bedrijf op te zetten met mijn vriendin en compagnon Fleur. Zoals alle ondernemers, zeker startende, kunnen beamen gaat hier ongelofelijk veel tijd en energie in zitten. Dat is hartstikke leuk! En ik ben ook nog eens iemand die in de gelukkige positie verkeerd een man, kind, kat en veel vrienden en kennissen te hebben. Ik prijs mezelf daardoor enorm rijk. En toch merk ik dat het soms best een uitdaging is om de balans te vinden in het verdelen van mijn tijd. Ik wil namelijk niemand tekort doen en eigenlijk niets missen, maar ergens weet ik wel dat ik keuzes moet maken. We zijn soms zo druk bezig om het beste uit het leven te halen, dat we keuzestress krijgen. Volgens een recent onderzoek in Metro onder millenials wordt duidelijk dat 75% van de jongeren te maken heeft met burn-out klachten en er over denkt om een therapeut te bezoeken. Ze krijgen dagelijks zoveel impulsen op zich afgevuurd dat ze bijna geen schifting meer kunnen maken waardoor ze als het ware verlamd raken. En dit geldt heus niet alleen voor deze generatie. Is het een modern welvaartsverschijnsel? Ik denk het wel. Was vroeger dan alles beter? Ik denk het niet. Elke generatie heeft te kampen met eigen problemen. Ja, vroeger was er inderdaad meer sociale controle. Er was geen televisie, laat staan internet. Dus maakte je sneller een praatje met je buren en was je er voor je familie. Er was immers geen ander sociaal vangnet. Wil dat zeggen dat er geen eenzaamheid was? Natuurlijk was dat er wel! Er werd alleen...
Bewonderenswaardig geïnteresseerd

Bewonderenswaardig geïnteresseerd

“Blijf actief! Interesseer je in dingen; blíjf je interesseren in dingen. Dan is het leven zoveel waardevoller.” Dit staat in de tweet van de KBO-PCOB van 29 november waarin de uitspraak van Jan Terlouw wordt aangehaald. Hij roept op om bij het ouderen worden actief te blijven. Natuurlijk is het goed om als ouderen actief en midden in het leven te blijven staan. Maar als je nu niet meer actief mee kunt doen, omdat je gezondheid het niet meer toelaat… Is het dan afgelopen om een deel van de samenleving te zijn? Gelukkig niet, want ik moet meteen aan een dame van in de 90 denken. Deze vrouw komt al jaren maar heel af en toe het bed uit. Haar gezondheid maakt haar broos, maar wat is ze sterk. Wat toont zij een interesse. Ze weet precies welke studie en wat voor werk haar kleinkinderen doen. Ze zet af en toe vraagtekens bij hun doen en laten, maar beseft ook dat de tijden anders zijn dan toen zij zelf jong was. Ze vergeet geen enkele verjaardag en helpt haar dochter herinneren om een kaart namens haar te schrijven. En haar schoonzoon is weer druk aan het klussen in het huis. Ze staat volop in het leven, ook al is het vanuit haar bed. Ik heb bewondering voor haar, omdat ik ook andere situaties in het verpleeghuis zie. Echter als ik diezelfde dag van die tweet bij haar kom, schrik ik als ze zegt: “Ik begin mijn interesse te verliezen in alles wat om me heen gebeurt. Ik kan het allemaal niet meer onthouden”. Ze geeft aan zich regelmatig behoorlijk...
Alzheimer

Alzheimer

De stoomboot kwam voor ‘het huis’ aanmeren Ze had ze al gezien Sinterklaas met grote staf En een Piet of tien Ieder jaar zat ze te wachten Met haar stoel dicht tegen het raam Door alle kindersnoetjes Voelde ze zich dan even niet eenzaam   Zwaaien deed ze als een wilde De Sint had geen oog voor haar Wat gek, hij kende haar toch wel Na eenennegentig jaar… De verpleegkundige kwam binnen En vroeg of ze in haar broek had geplast Ze pakte haar lievelingspop En klemde die stevig vast   Oh, was het weer gebeurd Door alle spanning rondom de Sint Ze voelde zich op oude leeftijd Ineens weer een heel klein kind Verdrietig staarde ze naar buiten Daar ging de bonte stoet Ze ging haar schoen maar zetten Dan kwam het vast wel goed   Ze wuifde nog één keer Naar de menigte aan de kade En wenste morgen in haar schoen Op z’n minst een letter van...
+100%-