Vergis je niet!

Vergis je niet!

Vanmorgen las ik een pakkend artikel in een bekende ochtendkrant; Het Nationaal Ouderenfonds heeft in het kader van aanpak van eenzaamheid iets nieuws ontwikkeld. Want wat bleek uit recent onderzoek dat zij hebben uitgevoerd? 63% van de 75-plussers heeft wel eens hulp nodig… Ruim een derde van hen vindt het moeilijk om anderen hulp te vragen. Om deze senioren tegemoet te komen, is Match ontwikkeld. Ouderen kunnen hun wensen bij hen kenbaar maken en het Nationaal Ouderenfonds zoekt daar de beste vrijwilliger bij. Het gaat niet alleen over incidentele kleine klusjes, maar ook over sociaal contact en gezelschap. Een prachtig initiatief natuurlijk. Geen twijfel over mogelijk. Zeker met de alsmaar groter wordende groep ouderen die door alle bezuinigen op zorg en wonen, langer thuis moeten wonen. Als het over eenzaamheid gaat, hebben we het vaak over ouderen. Maar jongvolwassenen voelen zich vaker eenzaam dan 55-plussers. Dat blijkt althans uit een onderzoek van een Britse organisatie. Daarin gaf bijna 90 procent van de ondervraagden van tussen de 18 en 34 jaar oud aan dat ze zich eenzaam voelen of hebben gevoeld. Van de 55-plussers was dat 70 procent. En, wat blijkt, het is niet het eerste onderzoek dat erop wijst dat jongeren eenzamer zijn dan ouderen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ook onder de Nederlandse jongeren een hele grote groep pure eenzaamheid kent. We kennen allemaal het succes van het woon- en zorgcentrum Humanitas in Deventer. Hier wonen zes studenten tussen 150 ouderen. Deze studenten zijn niet eenzaam, dat is niet de reden van het samenwonen met ouderen. In dit geval gaat het over het er...
Samen werken aan een betere wereld

Samen werken aan een betere wereld

“Koffie drinken, niet op de werkvloer maar aan tafel.” Aan het woord is een man die als klusjesman veel over de vloer komt bij ouderen. Ik ontmoet hem tijdens een bijeenkomst van de gemeente Renkum. Hij neemt de tijd om koffie te drinken, daar waar hij aan het werk is. Gewoon rustig even kunnen praten met de oudere man of vrouw. Gewoon luisteren. Gewoon aandacht schenken aan het verhaal van die ander en zo die persoon verder kunnen helpen. Prachtig toch. Dat doet mij denken aan het feit dat jaren terug mijn schoonmoeder een laptop kocht. Ja, want ze wilde spelletjes spelen op de computer. Van die eenvoudige spelletjes als Tetris, Bubbel of een kaartspelletje. Ze kwam thuis met een veel te dure laptop. Later realiseerde ik me dat de verkoper helemaal niet heeft doorgevraagd over wat voor spelletjes zij, een vrouw van eind 70, dan wil spelen. Ze is tenslotte geen gamer! Luisteren, aandacht…, een gemiste kans voor de verkoper. En mijn schoonmoeder was te goede trouw. Terug naar die bijeenkomst van de gemeente. De gemeente heeft ondernemers uitgenodigd om in gesprek te gaan over hun bereidheid om een sociale bijdrage te leveren aan de gemeenschap. Dit in het kader van “Bewust wonen gericht op duurzaamheid, veiligheid en thuis”. Ondernemers komen door hun werk in aanraking met allerlei mensen die op zoek zijn naar wat voor hulp dan ook. Bijvoorbeeld die oudere man die de doe-het-zelf-zaak binnenloopt. Hij wil zijn woning aanpassen. De eigenaar van die winkel kan dan denken: lekker snel wat dingen verkopen aan die man, maar hij kan ook het gesprek aangaan en duidelijk krijgen...
Eenzaamheid aanpakken? Start dichtbij!

Eenzaamheid aanpakken? Start dichtbij!

Op deze foto sta ik met Coosje! Coosje is onze overbuurvrouw die – toen ik vanuit Amsterdam in Uithoorn kwam wonen 13 jaar geleden – nog samen was met haar man, met wie ze werkelijk alles deed. Ze reisden de hele wereld rond, op het laatst met een caravan. Bij hem kon ze al haar verhalen kwijt, want praten, dat kan ze! 🙂 Coosje’s man overleed geheel plotseling tijdens een vakantie 8 jaar geleden aan een hartaanval. Zonder kinderen en met familie op verre afstand was ze dus opeens op zichzelf aangewezen. Vanaf die tijd hebben wij altijd naar haar omgekeken. Ik meer vanuit de zorg- en luisterkant en etentjes bij ons thuis, mijn hubbie op zijn beurt helpt haar met dingen in en om het huis (zoals bijvoorbeeld de uitleg van haar iPhone(!)) en hij maakt vaak lange wandelingen met haar. Een paar jaar geleden besloot ik om me ook als vrijwilliger te ontfermen over een kwetsbare oudere hier in ons verzorgingshuis in het dorp. Tijdens het kennismakingsgesprek met de begeleidster vrijwilligers daar, probeerden ze me te koppelen aan twee etages, waar in totaal ca. 20 ouderen wonen. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte (ik had toch echt duidelijk gezegd dat ik 2 uur per week beschikbaar was), maar ze waren zo blij met extra handjes/aandacht, dat ze het toch probeerden. Uiteindelijk gaf ik aan dat ik toch echt voor kwaliteit wilde gaan, en zo kwam tante Nel op mijn pad. Een lieve mevrouw van 91. Helaas is tante Nel deze zomer overleden – alhoewel voor haar beter, ze wilde al heel lang niet meer. Ondanks...
Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Sinds een aantal maanden ben ik bezig om een nieuw bedrijf op te zetten met mijn vriendin en compagnon Fleur. Zoals alle ondernemers, zeker startende, kunnen beamen gaat hier ongelofelijk veel tijd en energie in zitten. Dat is hartstikke leuk! En ik ben ook nog eens iemand die in de gelukkige positie verkeerd een man, kind, kat en veel vrienden en kennissen te hebben. Ik prijs mezelf daardoor enorm rijk. En toch merk ik dat het soms best een uitdaging is om de balans te vinden in het verdelen van mijn tijd. Ik wil namelijk niemand tekort doen en eigenlijk niets missen, maar ergens weet ik wel dat ik keuzes moet maken. We zijn soms zo druk bezig om het beste uit het leven te halen, dat we keuzestress krijgen. Volgens een recent onderzoek in Metro onder millenials wordt duidelijk dat 75% van de jongeren te maken heeft met burn-out klachten en er over denkt om een therapeut te bezoeken. Ze krijgen dagelijks zoveel impulsen op zich afgevuurd dat ze bijna geen schifting meer kunnen maken waardoor ze als het ware verlamd raken. En dit geldt heus niet alleen voor deze generatie. Is het een modern welvaartsverschijnsel? Ik denk het wel. Was vroeger dan alles beter? Ik denk het niet. Elke generatie heeft te kampen met eigen problemen. Ja, vroeger was er inderdaad meer sociale controle. Er was geen televisie, laat staan internet. Dus maakte je sneller een praatje met je buren en was je er voor je familie. Er was immers geen ander sociaal vangnet. Wil dat zeggen dat er geen eenzaamheid was? Natuurlijk was dat er wel!...
Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen

Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen

‘Hoi mam, hoe gaat het met je? Hoe was je dag?’ Ik bel m’n hoogbejaarde moeder. Hoe is je dag als je 88 jaar bent, je bovenkamer wakker is maar het lichamelijk niet mee zit. Dan wordt je wereld steeds kleiner. In ons telefoongesprek passeren de dagelijkse dingen. Ze is gebeld door een vriendin, heeft de buurvrouw gesproken en de wijkverpleging is net geweest. Maar op anderen dagen spreekt of ziet ze niemand. En ze is ook weer gevallen in de tuin, bij het verpotten van een paar plantjes. ‘Kan dat ook al niet meer?’ vraagt ze zichzelf af. Ze heeft daar zo’n lol in en je moet jezelf toch ergens mee bezighouden om de dag door te komen. We wonen dicht bij elkaar en zien elkaar regelmatig. Hoe fijn ze dat ook vindt, het is geen remedie voor haar eenzaamheid. Mijn bezoek staat in schril contrast tot de leegte die het verlies van mijn vader heeft achtergelaten, het gemis aan goede gesprekken over muziek, kunst of het leven met vrienden omdat ze haar maar blijven ontvallen. Ook het deelnemen aan clubjes of het bezoeken van musea of concerten is door beperkte mobiliteit niet meer mogelijk. Ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. En dat doet mij verdriet. Gelukkig is mijn moeder een sterke vrouw met een drive om door te gaan. Ze staat redelijk positief in het leven. De bloemen in de tuin, de bloesem in de pruimenboom en straks de vruchten, de krant, de iPad (beste koop van de eeuw voor bejaarden!!) en haar Facebookcontacten geven haar dag kleur. Ik ben zo blij dat ze er nog is...
Eenzaamheid, een groot taboe…

Eenzaamheid, een groot taboe…

…en toch, 1 op de 3 Nederlanders (her)kent het! Dat eenzaamheid een groot taboe is weten wij inmiddels al sinds 2015, het jaar waarin wij – idealisten – dachten iets te kunnen doen om eenzaamheid aan te pakken. 1 miljoen eenzame ouderen… We richtten ons in het eerste jaar op ouderen, want in Nederland zijn er 1 miljoen ouderen die eenzaam zijn, dat is nogal wat! Bovendien heb ik altijd een zwak voor deze generatie gehad. Mijn relatie met mijn eigen oma en opa’s waren ook intens en ik zat in de bus vroeger ook altijd naast ouderen die graag een praatje met me maakten – ik trok dat blijkbaar aan en ik was begaan met de mooie gesprekken over vroeger. Ik wilde – net als vriendin/collega Mirjam zo graag iets maatschappelijks doen en met Stichting Achtzaam dachten we dat we, door het aanbieden van vrijwilligers (die we opleidden tot luister-maatjes), ouderen die eenzaam zijn of zich alleen voelen, konden helpen. We waren regelmatig op de radio en in de krant en spraken mensen aan op lokale markten. Op die markten heb ik genoeg mensen gesproken die in een 1-1 gesprek aangaven zich eenzaam of alleen te voelen. Helaas heb ik van deze mensen na zo’n gesprek nooit meer iets vernomen. Vanuit deze “maatschappelijke stage” van 2 jaar weten we dat eenzaamheid onder ouderen moeilijk aan te pakken is. Het is een generatie die vanuit gewoonte heeft geleerd om voor elkaar te zorgen. En daarom is het voor hen moeilijker te bevatten waarom hun eigen kinderen of omgeving dat niet kan. De acceptatie om dan “vrijwilligers” deze aandacht te...
+100%-