Hulp vragen…

Hulp vragen…

Griep! Het heerst zullen we maar zeggen. Normaal gesproken fiets ik er altijd tussendoor, maar deze keer heeft het mij ook te pakken. Het ene moment breekt het zweet me uit en het andere moment weer lig ik onder twee dekbedden te bibberen van de kou. Met sokken en een extra shirt aan het bed in om toch maar wat te slapen. Echt honger heb ik niet, maar probeer toch maar steeds iets te eten en genoeg te drinken. Gelukkig zijn de zoons bereid om het koken op zich te nemen en word ik goed in de gaten gehouden door mijn echtgenoot. Al bibberend in bed, bedenk ik me wel: wat als ik nu helemaal alleen zou zijn? Geen kinderen of echtgenoot die me helpen, geen contact met de buren, geen familie, geen vriend of vriendin… Hoe zorg ik er dan voor dat er toch wat eten in de koelkast staat en dat het drinken wordt aangevuld? Kleed ik me dan goed aan en ga ik toch richting de supermarkt? Of zou ik dan toch bij de buren durven aankloppen om wat steun te vragen of… Gek, dat dit soort gedachtes dan bij je opkomen. Blijkbaar dringt het besef pas door als het moment daar is. Zo las ik het verslag van een eenzaam uitvaart, waar een buurman toch durfde aankloppen bij zijn buurvrouw. Hij was ernstig ziek en moest naar het ziekenhuis. Zij heeft hem ondersteunt tot aan zijn dood, een aantal dagen later. Nee, ze had nooit eerder contact gehad met hem, zei ze. Toch mooi dat dit korte intensieve contact kon ontstaan. Hij durfde te vragen in al zijn kwetsbaarheid. Zij durfde ja te zeggen! Ik trek nog maar de deken...
Eenzaamheid en LHBT’s

Eenzaamheid en LHBT’s

Eenzaamheid kan iedereen overkomen. Echt waar. Maar er zijn groepen mensen die er net even wat meer kans op maken. Wat te denken van de LHBT’s? Een afkorting die staat voor Lesbians, Homosexuals, Bisexuals & Transgenders. Omdat, laten we eerlijk zijn, de grote middenmoot toch blijft bestaan uit hetero’s, lopen de LHBT’s meer kans om in de huidige maatschappij buiten de boot te vallen. Dat geldt vooral voor de mensen die nog niet uit de spreekwoordelijke kast durfden te komen. Veel mensen (hetero’s) denken dat de maatschappij wel klaar is voor coming out’s en acceptatie van ‘andersvoelenden’. Echter, dat is op z’n retour. De tijd dat Amsterdam ‘Gay-Capital’ of the world was, hebben we al eventjes achter ons moeten laten. De wereld veranderd, normen en waarden veranderen mee. Maar wat is er, ondanks jouw omgeving, belangrijker dan jezelf te kunnen zijn? Helemaal niets, toch? Natuurlijk zijn er communities waar jij je thuis zou kunnen voelen. Het COC is er eentje van. Maar zie je meer heil in een wat meer persoonlijke aanpak en meer persoonlijk contact, dan voorziet de SAM-app daarin voor jou. Kom in contact met bijvoorbeeld Marijke Coert, Individueel Coach en Specialist Eenzaamheid. Zij kan jou helpen om jouw droom werkelijkheid te laten worden: zijn wie je bent en vooral jouw gevoel van eenzaamheid te doorbreken! Bijgaand al wat tips & challenges van de SAM-app die je kunnen helpen met jouw eenzaamheid: Eenzaamheid onder LHBT’s Hoe pak ik die eenzaamheid aan?   Meer tips & challenges?  Download de SAM app via deze linkjes: App Store | Play...
Depressie en eenzaamheid

Depressie en eenzaamheid

Deze week las ik het verhaal van Eleanor Crick op de nieuwssite van de NOS. Een prachtige jongedame van inmiddels 24 jaar die tot haar 14e een vrolijke puber was. Na en mede door het overlijden van haar moeder, in 2010, begon zij zich steeds somberder te voelen. Zij stortte zich op haar studie en raakte in een nog dieper dal. Door haar depressie voelde Eleanor zich heel eenzaam. Ze miste iemand om mee te praten en iemand die begreep hoe ze zich voelde. Mensen om haar heen merkten wel dat er wat aan de hand was, maar omdat ze er zelf nooit over sprak (uit schaamte), kwam daar verder niets uit. Uiteindelijk zocht Eleanor hulp bij een psycholoog en lukte het haar uit het dal te klimmen. Nieuwe campagne “Omgaan met depressie” Deze week is tevens de nieuwe campagne gestart van het ministerie van Volksgezondheid om depressies beter bespreekbaar te maken. Een op de twintig Nederlanders kampt met een depressie. Dat zijn er meer dan 800.000. Vooral vrouwen zijn er vatbaar voor, blijkt uit cijfers van het Trimbos Instituut. Ongeveer een kwart van de vrouwen (ruim 24 procent) heeft ooit in haar leven een depressie meegemaakt. Bij mannen ligt dat percentage lager, namelijk 13 procent. Naast het feit dat depressie in de meeste gevallen ook eenzaamheid veroorzaakt, hebben beide nog veel meer gemeen. Eenzaamheid is ook nog altijd een groot taboe en is – net als bij depressie – vooral onder jongeren kritisch. Vanwege de vele programma’s die we zien, denken de meeste mensen dat eenzaamheid iets is wat vooral onder ouderen een probleem is. In Nederland zijn net zoveel ouderen...
Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Eenzaam zijn, hoe komt dat toch?

Sinds vorig jaar ben ik bezig om een nieuw bedrijf op te zetten met mijn vriendin en compagnon Fleur. Zoals alle ondernemers, zeker startende, kunnen beamen gaat hier ongelofelijk veel tijd en energie in zitten. Dat is hartstikke leuk! En ik ben ook nog eens iemand die in de gelukkige positie verkeerd een man, kind, kat en veel vrienden en kennissen te hebben. Ik prijs mezelf daardoor enorm rijk. En toch merk ik dat het soms best een uitdaging is om de balans te vinden in het verdelen van mijn tijd. Ik wil namelijk niemand tekort doen en eigenlijk niets missen, maar ergens weet ik wel dat ik keuzes moet maken. We zijn soms zo druk bezig om het beste uit het leven te halen, dat we keuzestress krijgen. Volgens een recent onderzoek in Metro onder millenials wordt duidelijk dat 75% van de jongeren te maken heeft met burn-out klachten en er over denkt om een therapeut te bezoeken. Ze krijgen dagelijks zoveel impulsen op zich afgevuurd dat ze bijna geen schifting meer kunnen maken waardoor ze als het ware verlamd raken. En dit geldt heus niet alleen voor deze generatie. Is het een modern welvaartsverschijnsel? Ik denk het wel. Was vroeger dan alles beter? Ik denk het niet. Elke generatie heeft te kampen met eigen problemen. Ja, vroeger was er inderdaad meer sociale controle. Er was geen televisie, laat staan internet. Dus maakte je sneller een praatje met je buren en was je er voor je familie. Er was immers geen ander sociaal vangnet. Wil dat zeggen dat er geen eenzaamheid was? Natuurlijk was dat er wel! Er werd alleen...
Bewonderenswaardig geïnteresseerd

Bewonderenswaardig geïnteresseerd

“Blijf actief! Interesseer je in dingen; blíjf je interesseren in dingen. Dan is het leven zoveel waardevoller.” Dit staat in de tweet van de KBO-PCOB van 29 november waarin de uitspraak van Jan Terlouw wordt aangehaald. Hij roept op om bij het ouderen worden actief te blijven. Natuurlijk is het goed om als ouderen actief en midden in het leven te blijven staan. Maar als je nu niet meer actief mee kunt doen, omdat je gezondheid het niet meer toelaat… Is het dan afgelopen om een deel van de samenleving te zijn? Gelukkig niet, want ik moet meteen aan een dame van in de 90 denken. Deze vrouw komt al jaren maar heel af en toe het bed uit. Haar gezondheid maakt haar broos, maar wat is ze sterk. Wat toont zij een interesse. Ze weet precies welke studie en wat voor werk haar kleinkinderen doen. Ze zet af en toe vraagtekens bij hun doen en laten, maar beseft ook dat de tijden anders zijn dan toen zij zelf jong was. Ze vergeet geen enkele verjaardag en helpt haar dochter herinneren om een kaart namens haar te schrijven. En haar schoonzoon is weer druk aan het klussen in het huis. Ze staat volop in het leven, ook al is het vanuit haar bed. Ik heb bewondering voor haar, omdat ik ook andere situaties in het verpleeghuis zie. Echter als ik diezelfde dag van die tweet bij haar kom, schrik ik als ze zegt: “Ik begin mijn interesse te verliezen in alles wat om me heen gebeurt. Ik kan het allemaal niet meer onthouden”. Ze geeft aan zich regelmatig behoorlijk...
Alzheimer

Alzheimer

De stoomboot kwam voor ‘het huis’ aanmeren Ze had ze al gezien Sinterklaas met grote staf En een Piet of tien Ieder jaar zat ze te wachten Met haar stoel dicht tegen het raam Door alle kindersnoetjes Voelde ze zich dan even niet eenzaam   Zwaaien deed ze als een wilde De Sint had geen oog voor haar Wat gek, hij kende haar toch wel Na eenennegentig jaar… De verpleegkundige kwam binnen En vroeg of ze in haar broek had geplast Ze pakte haar lievelingspop En klemde die stevig vast   Oh, was het weer gebeurd Door alle spanning rondom de Sint Ze voelde zich op oude leeftijd Ineens weer een heel klein kind Verdrietig staarde ze naar buiten Daar ging de bonte stoet Ze ging haar schoen maar zetten Dan kwam het vast wel goed   Ze wuifde nog één keer Naar de menigte aan de kade En wenste morgen in haar schoen Op z’n minst een letter van...
+100%-