Het bankje

Daar zit ze weer, de oudere mevrouw van verderop. Helemaal alleen zit ze op het bankje in het park. Het lijkt of ze geniet van het zonnetje en de stilte, maar schijn kan ook bedriegen.

Ik zie haar schrikken als ik samen met de hond dichterbij kom. Ze draait haar hoofd weg en doet alsof ze mij niet ziet. Ik twijfel even, zal ik? Ach waarom niet denk ik dan. Van een vriendelijk woord is nog nooit iemand minder geworden. ‘Goedemorgen mevrouw’, hoor ik mezelf zeggen. De verandering in haar gezicht doet me smelten. Haar hele gezichtsuitdrukking verandert, een glimlach verschijnt op haar gelaat en haar houding wordt open. Ze groet me vriendelijk terug en lacht naar mijn hond.

Ik loop verder en vraag me af of ik niet even een praatje met haar zal maken. Wat zal ze wel niet van me denken? Zit ze daar wel op te wachten? Waar moet ik het dan over hebben?

Ik trek de stoute schoenen aan en keer om. Ik loop terug naar het bankje.

Dan ziet ze mij weer. In eerste instantie schrikt ze. Ik reageer hierop en vraag of ik even mag komen zitten. Ze bevestigt en zegt meteen dat ik haar rollator ook even aan de kant kan zetten.

Ik neem plaats en vraag of ze geniet van het zonnetje. Ze antwoordt dat ze dit zo een heerlijke dag vindt. Dan vraag ik haar of ze het oké vindt dat ik naast haar ga zitten. Ik leg meteen uit dat ik hier best even over twijfelde. Dat ik haar niet wil laten schrikken. En of ze zin heeft in een praatje. Het blijkt een schot in de roos.

Ze begint voorzichtig te vertellen en al snel vertelt ze honderduit. Ze vertelt ook dat ze mij al veel vaker heeft zien lopen met de hond. Dat ze zich afvroeg welk ras het is, maar dat ze mij niet durfde aan te spreken om het te vragen.

We praten over verschillende onderwerpen en na een dik kwartier moet ik door. Ik bedank haar voor haar tijd en neem afscheid met ‘tot snel’. Een pauze op het bankje wordt vanaf vandaag een vast moment tijdens een rondje met de hond.

Gek eigenlijk dat we op social media met verschillende mensen contact hebben, ook mensen die we niet kennen en vrienden van vrienden. Op social media lijkt het haast normaal dit te doen. In het offline leven is het andere koek en groeten we mensen niet spontaan of beginnen een praatje. En dat is jammer, want als iedereen een vriendelijk woord of blijk heeft voor een ander maken we er een achtzamere samenleving van. Dat is waar Stichting Achtzaam zich hard voor maakt. Mijn ervaring van vanmorgen is hier een goed voorbeeld van.

Neem jij de volgende keer plaats op het bankje?

Met achtzame groet,
Eveline Reversma

Eveline Reversma

Eveline Reversma is werkzaam bij Stichting Achtzaam in de rol van marketing & communicatie coördinator. Als freelance communicatieadviseur hecht zij veel waarde aan heldere communicatie waarbij zij goed en aandachtig naar de ander luisteren erg belangrijk vindt.

“Door slimme verbanden te leggen, ontstaat er een beweging die bewust wordt van hoe we gezamenlijk kunnen bouwen aan een achtzame samenleving. Wij gooien de steen in de vijver en zetten daarmee  anderen aan om met ons de eenzaamheid aan te pakken.”

Fleur van den Horn

Logo Slider

+100%-