Liefdevolle aandacht

May you always do for others and let others do for you
 – Bob Dylan, winnaar Nobelprijs voor de Literatuur 2016

In eerdere blogs schreef ik over het taboe rondom het erkennen dat je je eenzaam voelt of gevoelens van eenzaamheid kent. Maar is dat eigenlijk wel zo? We hebben een film opgenomen voor Achtzaam voor de Week tegen Eenzaamheid. In dit kader hebben we mensen op straat geïnterviewd over de onderwerpen ‘eenzaamheid’ en ‘achtzaamheid’. Op voorhand leek het me uitdagend om mensen te vinden die iets over eenzaamheid wilden zeggen voor de camera. Zeker over eenzaamheid die ze zelf ervaren of hebben ervaren. Tot mijn grote verbazing waren mensen zeer bereid om mee te werken, onze vragen te beantwoorden en zelfs om over hun persoonlijke ervaringen met eenzaamheid, te praten. Was mijn aanname dan toch wat voorbarig?

Kort daarop sprak ik met twee moeders op school over eenzaamheid en één daarvan, een vrolijke sociale vrouw met een uitgebreide kennissenkring, was zo dapper om zachtjes te vertellen dat ze zich, af en toe, ook best eenzaam voelt. De reactie van haar vriendin hierop verlamde niet alleen haar maar ook het gesprek. ‘Wat? Jij? Met je 500 facebookvrienden? Ga toch weg!’. De intimiteit was in één keer verdwenen en had plaatsgemaakt voor een ongemakkelijke stilte waarin het onmogelijk leek nog terug te keren naar het onderwerp eenzaamheid. Ik voelde mij verstomd. Ik wilde zo graag uiten naar de moeder dat ik het zo dapper vond dat ze zich zo kwetsbaar op durfde te stellen.

Brené Brown stelt in haar boek (en Tedtalk) ‘de kracht van kwetsbaarheid’ dat wanneer je een hechte verbintenis met iemand wil aangaan je geen andere keuze hebt dan je kwetsbaar op te stellen. Dat je iets van jezelf moet durven laten zien. Dromen, angsten: gevoelens die we liever niet met de buitenwereld delen. Dus een hechte verbintenis, toch wel een sterk antigif van eenzaamheid, ontstaat als je je kwetsbaar opstelt. Hoe zit het dan met de rol van de persoon waarbij je je kwetsbaar opstelt? De reactie die je krijgt als je je kwetsbaar opstelt, lijkt mij een hele belangrijke rol te spelen. Ligt het taboe dan wellicht niet op zeggen dat je eenzaam bent, maar op niet weten hoe te reageren op andermans verdriet of pijn? Hoe reageer je eigenlijk empathisch? Brené Brown legt het verschil tussen empathie en sympathie heel mooi uit en deze, in mijn ogen briljante animatie, verbeeldt dat heel treffend. Brene Brown on empathy

Nu hoeven we natuurlijk niet met iedereen een hechte verbintenis aan te gaan maar het gegeven van liefdevolle aandacht kun je op allerlei vlakken en niveaus gebruiken. Wil jij meer weten over empatisch reageren? Word luister-maatje bij Achtzaam! Als luister-maatje word je getraind in gesprekstechnieken die helpen er echt voor iemand te kunnen zijn. Een cadeau voor het leven!

Met achtzame groet,
Eveline van Zanten

admin

“Door slimme verbanden te leggen, ontstaat er een beweging die bewust wordt van hoe we gezamenlijk kunnen bouwen aan een achtzame samenleving. Wij gooien de steen in de vijver en zetten daarmee  anderen aan om met ons de eenzaamheid aan te pakken.”

Fleur van den Horn

Logo Slider

+100%-