Zo verweven met elkaar

Ik zie mezelf zitten. Op de eerste rij aan het middenpad in de aula van het crematorium. Voorin de aula staat een eenvoudige kist met een prachtig bloemstuk waarin rode rozen zijn verwerkt. Het is mijn echtgenoot waarvan ik vandaag afscheid neem. Om mij heen mijn kinderen, verdere familie, goede vrienden, collega’s van mijn man en bekenden. Ondanks alle warmte en liefde om mij heen, voel ik mij eenzaam.

Ik zie mezelf zitten en… gelukkig, wat ben ik blij dat dit bovenstaande maar een gedachtenspinsel is en absoluut geen waarheid. Mijn man is nog in levende lijve op deze wereld. Waarom dan deze gedachtenspinsel, zal je je afvragen? Ik probeer mij deze situatie namelijk voor te stellen omdat ik in gesprek was geraakt met een meneer. Hij zei mij: “Er waren zo veel lieve mensen aanwezig bij het afscheid van mijn vrouw. En toch… voelde ik mij eenzaam.”

Hoe voelt dat, dat eenzaam zijn? Ik kan het me proberen voor te stellen, maar hoe het echt voelt weet ik niet. De man moest, ondanks het grote aantal aanwezige mensen bij het afscheid, alleen verder zonder zijn grote liefde. Natuurlijk mensen zorgen voor hem en bezoeken hem regelmatig, zo zei hij. “Maar niemand kan die plaats in nemen van mijn vrouw.” Aan een half woord, nee zelfs aan een halve blik hadden ze al genoeg om te weten wat de ander wilde gaan zeggen. Zo verweven met elkaar. De gedachte daaraan doet hem glimmen, maar toch loopt voorzichtig een traantje over zijn wang naar beneden.

Een traan van verdriet maar ook van blijdschap. Hij is namelijk blij om bij dit gevoel stil te mogen staan. Blij dat ik dit gevoel niet ontwijk en er niet overheen praat. Het gevoel van eenzaamheid, dat hij heeft, niet uit de weg ga. Zijn hand op mijn hand en een diepe zucht, doet hem op staan en weer verder gaan met zijn grote liefde in zijn hart…

 

Liesbeth ter Elst

Liesbeth ter Elst is geestelijke verzorger, werkend als zelfstandige voor www.aandachtvoorieder.nl en in een verpleeghuis en is gastblogger voor Stichting Achtzaam.

“Door slimme verbanden te leggen, ontstaat er een beweging die bewust wordt van hoe we gezamenlijk kunnen bouwen aan een achtzame samenleving. Wij gooien de steen in de vijver en zetten daarmee  anderen aan om met ons de eenzaamheid aan te pakken.”

Fleur van den Horn

Logo Slider

+100%-