Pesten op het werk heeft meer gevolgen dan menigeen weet

Pesten op het werk heeft meer gevolgen dan menigeen weet

Bij pesten denk je al gauw aan kinderen. Pesten komt echter net zo goed voor in werkomgevingen waar mensen zich onveilig voelen, waar groepen aan hun lot worden overgelaten en waar geen sancties staan op gedrag dat eigenlijk niet door de beugel kan. Pesten komt echter overal en onder alle leeftijden voor. Onder andere op en via Social media, in de klas, op het werk en in verzorgingstehuizen. Stiekem, geniepig en openlijk. De één kan er mee omgaan, de ander niet. Sommigen zijn er gevoeliger voor dan een ander. Eén opmerking van iemand anders kan je hele dag verpesten, zelfs je hele leven beïnvloeden. Vaak is die ander zich er niet eens van bewust hoeveel impact een simpele opmerking op je gevoel heeft. Iets om niet te onderschatten! Pesten, waar hebben we het dan over? Pesten is het gedrag waarbij iemand herhaald en gedurende langere tijd door anderen bejegend wordt op manieren die leiden tot fysieke verwonding en/of psychisch lijden. Dit kan variëren van woordgrapjes tot structureel geweld en afpersing. In extreme gevallen kan het leiden tot zelfdoding van het slachtoffer. De bekendste vormen zijn pesten op school en pesten op de werkvloer. Maar ook daarbuiten kan pesten voorkomen, zoals op straat, op universiteiten en hogescholen, binnen verenigingen, of tussen buurtbewoners. Pesten is structureel en brengt het slachtoffer tot wanhoop. Pesten is een universeel, niet cultuurgebonden verschijnsel. Onderzoek heeft aangetoond in Noord-, Midden- en Zuid-Europa vrijwel evenveel en op dezelfde manieren gepest wordt. Ook in de Verenigde Staten en Japan komt het voor. Pesten kan verbaal, fysiek of elektronisch van aard zijn. De laatste vorm heeft als cyberpesten sinds de intrede van het internet en bedrijfs- en schoolservers een hoge vlucht genomen. (bron Wikipedia) Pesten op de werkvloer...
Hoe je een sociaal isolement kunt doorbreken

Hoe je een sociaal isolement kunt doorbreken

Niet iedereen die in een sociaal isolement leeft, wil dit doorbreken. Als ook gevoelens van (langdurige) eenzaamheid een rol spelen, is daar wel vaak behoefte aan. Sociaal isolement is niet het zelfde als eenzaamheid. Sociaal isolement wordt nogal eens verward met eenzaamheid of met alleen zijn. Een kluizenaar kan zielsgelukkig zijn en de druk bezette zakenman met een uitgebreid sociaal netwerk kan zich eenzaam voelen. Eenzaamheid is een gevoel, sociaal isolement is een situatie. Er is wezenlijk verschil tussen je alleen voelen en alleen zijn. Wie last heeft van eenzaamheid hoeft zeker niet geïsoleerd te zijn. Sociaal isolement is een situatie waarin een persoon of een kleine groep personen afgezonderd leeft van anderen. Het isolement kan zowel van de persoon zelf uitgegaan zijn als door de omgeving zijn opgelegd (Wikipedia) Eenzaamheid is het gevoel alleen te zijn, van geïsoleerd te zijn van ‘de anderen’ (Wikipedia) Eenzaamheid kan wel een sociaal isolement oproepen. Enkele voorbeelden: Als je wel verbinding hebt met andere mensen, maar het geen verbinding is die betekenis voor je heeft, kun je het gevoel hebben dat je sociaal geïsoleerd bent en je je eenzaam voelen Als je een eetstoornis hebt, kan je je ontzettend eenzaam voelen. Soms kan je het idee hebben dat niemand uit je omgeving je begrijpt. Doordat de eetstoornis zo veel energie van je vergt, en al je aandacht daar naar uitgaat is het mogelijk dat je in een sociaal isolement terecht komt. Je wilt bovendien niet dat ze zien hoe je met eten omgaat Als je je eenzaam voelt, kan je je gaan terugtrekken en kan er een sociaal isolement ontstaan. Als je relatie verbroken is, kan...
3 redenen waarom kersverse moeders vaak niet durven te praten over hun gevoelens van eenzaamheid

3 redenen waarom kersverse moeders vaak niet durven te praten over hun gevoelens van eenzaamheid

1) Ze voelen zich niet happy met hun pasgeboren baby, terwijl ze dat wel zouden moeten zijn volgens iedereen Daar zit je dan als kersverse moeder. Je baby is geboren, de baby waar je zó naar verlangde ligt eindelijk in je armen. Er wordt altijd gepraat over een mooie roze of blauwe wolk, maar jij voelt dat helemaal niet zo…… Jouw hele leven draait opeens alleen nog maar om de baby. Na de kraamtijd lijkt dat alleen nog maar te bestaan uit luiers verschonen, de baby voeden, wassen, het huishouden, een rondje wandelen, boodschappen doen met hooguit een praatje met de kassière van de supermarkt of de buurvrouw. Een heel ander leven dan je als werkende vrouw had, in een organisatie met collega’s, verantwoordelijkheden, dagelijks terugkerende contacten, veel bedrijvigheid en activiteiten. Het lukt je niet om aansluiting te houden met het werkende leven. Het zijn twee totaal verschillende werelden. Feitelijk zou je blij moeten zijn met je kindje, maar je voelt het niet. Je bent niet zo gelukkig als je had verwacht. Er is geen roze of blauwe wolk. Je voelt je schuldig tegenover je kind en partner en twijfelt er zelfs aan of je wel een goede moeder bent. Kortom je hele leven is veranderd, het is niet wat je had verwacht en je schaamt je ook nog eens voor je gevoelens. Je voelt je een ‘loser’. De aangewezen persoon om over je gevoelens te praten, is je partner. Of toch niet altijd? 2) Ze hun verhaal niet kwijt kunnen bij hun partner Omdat je zelf worstelt met de gevoelens die je hebt, niet begrijpt waar dat vandaan...
Hoe (langdurige) eenzaamheid je zelfbeeld steeds verder vervormt

Hoe (langdurige) eenzaamheid je zelfbeeld steeds verder vervormt

Spiegelbeeld vertel eens even, ben ik net zo eenzaam als jij……….Als je naar jezelf kijkt, wat en wie zie je dan? Een sprankelend iemand, leuke ogen, een blije snoet of een grijze muis, die nauwelijks nog kan lachen, zich onzeker voelt en een laag zelfbeeld heeft. Gebrek aan zelfwaardering is de grootste bron van eenzaamheid. Het geeft je een onmachtig gevoel. Als je jezelf niet accepteert, treurig wordt van jezelf en je eigen spiegelbeeld, hoe kan je dan verwachten dat iemand anders wel graag met je omgaat, je leuk vindt. Wat hoor je als je naar jezelf luistert? Herken je negatieve uitspraken? Klaag je en geef je anderen de schuld van je situatie? Zijn er mensen in je netwerk die afhaken, je in de steek laten….. Onderneemt niemand iets om contact met jou te zoeken of te maken. Reageer je cynisch, achterdochtig op vriendelijkheid van iemand anders, iemand die iets aardigs doet of tegen je zegt. Ben je boos van binnen en zoek je overal iets achter? Hoe eenzaamheid blijft bestaan Wanneer je bovenstaande terugleest en bij jezelf te rade gaat, wat voel je dan? Herken je het? Misschien zit je dan wel gevangen in je eenzaamheid. Zijn er dingen in je leven gebeurd die bronnen van stress voor je zijn. Meerdere gebeurtenissen achter elkaar, kunnen een domino-effect veroorzaken. Je vertrouwt niemand meer en hebt een cynische kijk gekregen op het leven en op de wereld. Dat is wat eenzaamheid met je doet. Het rotgevoel dat je hebt, veroorzaakt een gebrek aan zelfvertrouwen in jezelf en vertrouwen in anderen. Als je die gevoelens van afwijzing voor en door alles...
Waarom je leven soms aanvoelt als een helse rit in de achtbaan na een (ingrijpende) levensgebeurtenis

Waarom je leven soms aanvoelt als een helse rit in de achtbaan na een (ingrijpende) levensgebeurtenis

Als er een verandering plaats vindt in je leven, groot of klein, maak je altijd een rouwproces door. Je neemt immers afscheid van hoe het eerst was. Dat gebeurt niet alleen bij het overlijden van een geliefde. Ook bijvoorbeeld bij het krijgen van een kind, gaan samenwonen, nieuwe baan, ontslag, een ernstige ziekte, ongeval of een echtscheiding. Het verstoort je dagelijkse, gewone patronen. Het is heel normaal als je dan van slag af bent, want patronen vormen veiligheid, vertrouwdheid en voorspelbaarheid. Je eerste reactie na zo’n life-event is ‘verdoving’ of opwinding, daarna ongeloof, vergoelijken of ontkennen, onzekerheid, verlies van vertrouwen, verwarring, neerslachtigheid. Kortom in zo’n periode voelt je leven als een helse rit in een achtbaan. Deze periode van veranderingen wordt rouwperiode of transitieperiode genoemd en duurt gemiddeld 6 à 9 maanden. Afscheid nemen van hoe het was, heeft dus tijd nodig. Voor iedereen is de duur van die periode verschillend. Alleen jij weet wanneer de tijd rijp is om de stap naar een nieuw leven te gaan nemen, nieuwe patronen te gaan vormen. Hoe je de uitdaging aangaat als de tijd rijp is voor de volgende stap Op een dag voel je zelf dat je weer open staat voor de volgende stap. De gebeurtenissen zijn feiten en kun je niet meer terugdraaien. Je herinneringen aan hoe het was blijven en daarnaast gaat het leven ook door. Het één sluit het ander niet uit. Je hoeft geen dingen weg te duwen of te vergeten als je dat niet wilt. Je leven krijgt er een nieuw tweede spoor bij. Vaak wil je die stap wel maken naar een nieuw leven,...
+100%-