Hoe (langdurige) eenzaamheid je zelfbeeld steeds verder vervormt

Hoe (langdurige) eenzaamheid je zelfbeeld steeds verder vervormt

Spiegelbeeld vertel eens even, ben ik net zo eenzaam als jij……….Als je naar jezelf kijkt, wat en wie zie je dan? Een sprankelend iemand, leuke ogen, een blije snoet of een grijze muis, die nauwelijks nog kan lachen, zich onzeker voelt en een laag zelfbeeld heeft. Gebrek aan zelfwaardering is de grootste bron van eenzaamheid. Het geeft je een onmachtig gevoel. Als je jezelf niet accepteert, treurig wordt van jezelf en je eigen spiegelbeeld, hoe kan je dan verwachten dat iemand anders wel graag met je omgaat, je leuk vindt. Wat hoor je als je naar jezelf luistert? Herken je negatieve uitspraken? Klaag je en geef je anderen de schuld van je situatie? Zijn er mensen in je netwerk die afhaken, je in de steek laten….. Onderneemt niemand iets om contact met jou te zoeken of te maken. Reageer je cynisch, achterdochtig op vriendelijkheid van iemand anders, iemand die iets aardigs doet of tegen je zegt. Ben je boos van binnen en zoek je overal iets achter? Hoe eenzaamheid blijft bestaan Wanneer je bovenstaande terugleest en bij jezelf te rade gaat, wat voel je dan? Herken je het? Misschien zit je dan wel gevangen in je eenzaamheid. Zijn er dingen in je leven gebeurd die bronnen van stress voor je zijn. Meerdere gebeurtenissen achter elkaar, kunnen een domino-effect veroorzaken. Je vertrouwt niemand meer en hebt een cynische kijk gekregen op het leven en op de wereld. Dat is wat eenzaamheid met je doet. Het rotgevoel dat je hebt, veroorzaakt een gebrek aan zelfvertrouwen in jezelf en vertrouwen in anderen. Als je die gevoelens van afwijzing voor en door alles...
Waarom je leven soms aanvoelt als een helse rit in de achtbaan na een (ingrijpende) levensgebeurtenis

Waarom je leven soms aanvoelt als een helse rit in de achtbaan na een (ingrijpende) levensgebeurtenis

Als er een verandering plaats vindt in je leven, groot of klein, maak je altijd een rouwproces door. Je neemt immers afscheid van hoe het eerst was. Dat gebeurt niet alleen bij het overlijden van een geliefde. Ook bijvoorbeeld bij het krijgen van een kind, gaan samenwonen, nieuwe baan, ontslag, een ernstige ziekte, ongeval of een echtscheiding. Het verstoort je dagelijkse, gewone patronen. Het is heel normaal als je dan van slag af bent, want patronen vormen veiligheid, vertrouwdheid en voorspelbaarheid. Je eerste reactie na zo’n life-event is ‘verdoving’ of opwinding, daarna ongeloof, vergoelijken of ontkennen, onzekerheid, verlies van vertrouwen, verwarring, neerslachtigheid. Kortom in zo’n periode voelt je leven als een helse rit in een achtbaan. Deze periode van veranderingen wordt rouwperiode of transitieperiode genoemd en duurt gemiddeld 6 à 9 maanden. Afscheid nemen van hoe het was, heeft dus tijd nodig. Voor iedereen is de duur van die periode verschillend. Alleen jij weet wanneer de tijd rijp is om de stap naar een nieuw leven te gaan nemen, nieuwe patronen te gaan vormen. Hoe je de uitdaging aangaat als de tijd rijp is voor de volgende stap Op een dag voel je zelf dat je weer open staat voor de volgende stap. De gebeurtenissen zijn feiten en kun je niet meer terugdraaien. Je herinneringen aan hoe het was blijven en daarnaast gaat het leven ook door. Het één sluit het ander niet uit. Je hoeft geen dingen weg te duwen of te vergeten als je dat niet wilt. Je leven krijgt er een nieuw tweede spoor bij. Vaak wil je die stap wel maken naar een nieuw leven,...
+100%-